स्पर्श

स्पर्श
दुपारची वेळ होती, नक्की कोणता वार ते आठवत नाही पण लंच साठी तो company cafeteria मध्ये गेला होता. नेहमीं प्रमाणे ही गर्दी होती कारण दुपारचा एक वाजला होता आणि तो cafeteria दोन चार कंपनी मध्ये कॉमन होता. तो नुकताच लॉन्ग onsite ट्रिप वरून आला होता.  परत इंडिया मधील ट्रॅफिक,  गोंगाट, गर्दी ची सवय करून घेत भिर भिरत्या नजरेने(थेट डोळ्यात पाहण्याची सवय गेली होती) रिकामे टेबलं शोधत होता
इतक्यात एक ओळखीचा आवाज कानावर पडला, नक्की कधी आणि कोणी अशी हाक मारली होती हे आठवता आठवता कानापेक्षा डोळ्यांनी बाजी मारली. तोच ओळखीचा चेहेरा, तिचा!
क्षणभर US ची फॉर्मॅलिटी कि पुणेरी कोरडा नमस्कार अशा व्दिधे मध्ये असताना नजरानजर झाली. आणि तिनेच handshake साठी हात पुढे केला त्याने पण तिचा हात हातात घेतला काही क्षणच! तो थंड स्पर्श, ओलावलेले डोळे, भरून आलेला आवाज, तिच्या गळ्यातले मंगळसूत्र हे सारे ती काहीच न बोलता खूप सांगून गेले. दोन क्षण कोठे आहोत याचे भान राहिले नाही. spellbound ते काय याची अनुभूती आली. निरव शांतता वाटत होती इतक्या गर्दी मध्ये. पुढे काय बोलावे हा प्रश्न दोघांना पडलेला.
नंतर जुजबी गप्पा आटोपून तो लंच साठी गेला. पण त्या भेटी नंतर त्याचे मन सैरभैर झाले. जेवण कधी संपले, कोण काय बोलत आहे या कशामध्येच तो कुठे नव्हता.
तो एक स्पर्श त्याला जुन्या आठवणींच्या हिंदोळ्यावर घेऊन गेला. त्याला आपले उमेदीचे दिवस एकदम डोळ्या समोर आले.(आता पण जास्त वय झाले नव्हते अर्ली तिशीत पण I. T च्या जगात लगेच ओल्ड होते!) कॉलेज संपल्यावर दोन एक वर्ष छोट्या कंपनी मध्ये काम केल्यावर एक चांगला ब्रेक मिळाला होता एका मोठ्या मल्टि नॅशनल कंपनी मध्ये. सगळेच नवीन वातावरण होते, एक दम polished कॉर्पोरेट ऑफिस.  नवीन प्रोजेक्ट, नवीन आणि मोठी टीम, सिनियर- ज्युनिअर मेम्बर्स चा चॅन मिक्स. जसे हवे होते तसेच होते सगळे! कंपनी ची बस सर्विस होती पण ती घरापासून लांब असल्यामुळे तो जवळच्या ऑफिस लोकेशन पर्यन्त गाडी भरून जात असे आणि तिथून बस. एक दिवस नवीन कॉलेज पास आऊट ची batch जॉईन झाली, काही नवीन चेहेरे त्याच्या पण प्रोजेक्ट टीम मध्ये आले. त्यातलाच एक रोज बस मध्ये पण दिसू लागला.  रोजच्या बस प्रवासात कधी आणि कशी ओळख वाढली ठाऊक नाही. रोजचे ऑफिस ला जाण्याचे मोटिवेशन प्रोजेक्ट वर्क कि तिच्या बरोबरचा प्रवास हे एक कोडेच होते. रोज ऑफिस मध्ये कधी एकटे बोलणे होते नसे बस काय ते बसच्या प्रवासातच. आता हळू हळू प्रोजेक्ट आणि कंपनी या टॉपिक वरून  गप्पांची गाडी पुढे गेली होती... नवीन नाटक, मूवी, घरचे प्रोग्राम्स, होमटाउन, कॉलेज लाईफ असे बरेच विषय होते. त्याला पण आता जास्त उत्साह आला होता. आता ते ऑफिस मध्ये पण टी ब्रेक ला नाही तर लंच ब्रेक ला एकत्र जात होते. काही सिनियर टीम मेम्बर्स ना आता हे दिसत होते, काही तरी चालू आहे यांचे, कोणी चेष्टा मस्करी मध्ये बोलून पण दाखवत होते, पण ते दोघे हसण्यावारी नेत. एक दिवस तो बराच अपसेट होता बहुदा expected प्रोमोशन झाले नव्हते, मग त्याने नवीन जॉब शोध चालू केला. तिला पण सांगितले , ती काहीच बोलली नाही.
आणि एक दिवस त्याने नवीन जॉब आणि वाढीव पगार बद्दल तिला सांगितले. ती पण खूपच खुश होती त्याच्या नवीन जॉब च्या बातमीवर. जस जसा नोटीस पिरियड चा एक एक दिवस जात होता तशी त्याला जाणीव होत होती तो तिला मिस करणार! आता त्याने पुढे जाण्याचे प्रयन्त चालू केले, वीकएंड ला भेटूयात का? मूवी नाही तरी हॉटेल मध्ये जाऊयात का? असे विषय आणत तो रोज तिच्या बरोबर बस मध्ये बोलत असे.  पण ती अजून तयार नव्हती. दिवसा गणिक त्याची घालमेल वाढत होती. इकडे नवीन नौकरी चा जॉइनिंग चा दिवस जवळ येत होता आणि तिचा काही होकार येत नव्हता. तसे अजून त्याने पण तिला थेट विचारले नव्हते लग्नासाठी. त्याच्या सेंड ऑफ च्या दिवशी ती आलीच नाही ऑफिसला.
त्याने नवीन ऑफिस सुरु केले, त्या धावपळीत एक आठवडा बोलणेच झाले नाही त्यांचे. आता मात्र त्याने ठरवले एक दिवसाआड तरी फोन करायचा. असा एक महिना गेला, नवीन कंपनी मधून त्याला ऑन साईट ची ऑफर आली, तो पण खूप खुश होता. तिने या वेळेस पण नवीन जॉब  सारखेच काहीच एक्सप्रेस केले नाही. याचा पण आता ऑन साईट ला गेल्या वर तिच्या बरोबर काँटॅक्ट कमी झाला, टाइम झोन आणि कॉस्टली फोन कॉल्स. अशीच एक दोन वर्ष गेली. आणि हळू हळू कॉन्टॅक्ट कमी कमी होत गेला.

आज एकदम साऱ्या आठवणी मनाच्या कॅनवास वर चितारून गेल्या त्या एका स्पर्शाने!

सिंगापुर ट्रिप प्लॅनर

सिंगापुर ट्रिप प्लॅनर
ट्रिपची तयारी किमान १ महिना अगोदर करावी, दोन महिने असेल तर उत्तम!
१. सिंगापुर व्हिसा ४ आठवडे अगोदर मिळू शकतो  आणि तो ऑनलाईन मिळतो त्यामुळे कुठे स्वतः जाण्याची गरज नाही. ३० सिंगापुर डॉलर फी.
२. जर तुम्ही फर्स्ट तिने टाइम इंटरनॅशनल व्हिसिटवर असाल तर तुम्हाला मागील सहा महिन्याची बँक स्टेटमेंट अट्टेस्टेड करून फॉर्म बरोबर द्यावी लागतील आणि हो तुमचा पासपोर्ट किमान ट्रिपच्या दिवसा पासुन सहा महिने व्हॅलिड हवा.
३. विमानाचे कन्फर्म रिटर्न तिकीट हवे
४. हॉटेल चा जरी ऍड्रेस असेल तरी चालू शकते नंतर तुम्ही डील पाहून बुक करू शकता. जर तुम्हाला टिपिकल इंडियन फूड हवे असेल तर little इंडिया मधले हॉटेल निवडा जे मुस्तफा मॉल जवळ असेल.
५. जर cruise पण करणार असाल तर ४५ किंवा ६० दिवस अगोदर बुकिंग करा कारण त्यांच्या डील असतात.
६. klook वेब साईट वरून इंडियन कार्ड वापरून तुम्ही ऍडव्हान्स मध्ये attraction टिकेट्स बुक करू शकता आणि सिंगटेलचे सिम कार्ड पण! जे तुम्ही चांगी एअरपोर्ट वरून कल्लेक्ट करून लगेच वापरू शकता.
७. एक पाण्याची बाटली, छत्री, कॅप, गॉगल, आणि छोटी सॅक हे मस्ट आहे. बरोबरच औषधे आणि प्रेस्क्रिपशन, ग्लुकॉन डी असे ठेवणे.
८. स्वतःला एक मेल करून ट्रॅव्हल इन्शुरन्स, व्हिसा , पासपोर्ट ची सॉफ्ट कॉपी ठेवा
९. ट्रॅव्हल इन्शुरन्स ट्रॅव्हल टॅग विथ युनाइटेड इंडिया हा इकॉनॉमिकल चॉईस आहे आशिया खंडातील टूर्स साठी. ५०००० यू एस डी चा इन्शुरन्स खूप होतो आणि प्रीमियम पण ८००-९०० प्रयन्त ७ दिवसासाठी येतो.
१०. बॅग्स घेताना जर तुम्ही एका कॅरी ऑन मध्ये फिट करू शकला तर उत्तम तुमचा निम्मा एअरपोर्ट वरचा वेळ वाचेल! नाही तर एक चेक इन आणि एक कॅरी ऑन बॅग करा. कॅमेराच्या बॅटरी काढून वेगळ्या ठेवा. बॅगवर एखादी रिबन लावा मग एअरपोर्ट वर बॅग ओळखणे सोपे.
११. जर तुम्ही मेट्रो ला use to असाल तर सिंगापुर ट्रान्सीट चे इ झी कार्ड काढून प्रवास करा तो खूपच वेगवान आणि इकॉनॉमिकल होतो. जर मोठा ग्रुप असेल तर व्हाट्सअँप वरून अगोदरच गाडी बुक करा. सिंग :+६५८३२८३२४४ नाहीच तर उबेर अँप मोबाईल वर ठेवा.
१२. मुस्तफा मॉल च्या समोरच सर्व इंडियन फूड options आहेत. अगदी ७-८ सिंगापुर डॉलर मध्ये जेवण! एक डॉलर मध्ये चहा.

अजून काही माहिती हवी असल्यास नक्की कंमेंट पोस्ट करा आणि मी मदत करेन.

DAY0 29Apr2017 Saturday
23:00 Start From Pune to SGP Airport Cab
0:00 Arrive at Pune Airport and check in to Indigo flight
DAY1 30Apr2017 Sunday
2:10 Pune to Chennai
3:55 Arrive at Chennai
6:00 Chennai to SGP
12:40 arrive at SGP
13:40 immegration
15:00 Arrive at hotel in little india
17:00 Move to River Safari (Travel time 45 min)
18:00 Arrive at River Safari
20:00 Finish River Safari
20:15 Zoo night safari
22:00 Departure to hotel by Taxi
23:00 Close of Day 1
DAY2 1May2017 Monday
9:00 Head to breakfast and pack lunch from little india
10:00 Head to Parliament House
10:30 Walk to City Hall
11:00 Walk to Merlin park
11:30 Walk to Supreme court
12:00 Lunch
13:00 Head to Singapore Flyer
14:00 Head to Garden by Bay from Helix Bridge
15:30 See The Garden Rhapsody
18:30 See The Cloud Forest and roam around
19:00 Head to Marina Bay Sands To see Water Show @8PM sharp next show is at 9:30 PM
20:30 Take Dinner and move to Hotel
22:00 Day end at Hotel

DAY3 2May2017 Tuesday
"http://www.ourawesomeplanet.com/awesome/2014/11/sentosa-planning-guide-to-the-sentosa-fun-pass.html"
9:00 Head to breakfast and pack lunch from little india
10:00 Head to sentosa island
11:00 Underwater world
12:30 Jewel Cable Car ride
13:00 Lunch
13:30 S.E.A Acquarium
15:00 Butterfly park
16:30 Refreshments, Adventure ride
18:00 songs of the sea show (it is extreme end North #34 on map)
19:00 Wings of time sentosa Laser show 7:40 and 8:40 PM are two shows $18 per ticket
20:30 Return to Hotel
DAY4 3May2017 Wed
9:00 Head to breakfast and pack lunch from little india
10:00 Head to Jurang Bird Park
14:00 Lunch
15:00 China Town walking tour, Shopping, Dinner
20:00 Night bus ride of city

सिंगापुर ट्रिप

चला बॅग भरली आहे ना? तुमची तयारी झाली का? असे फोन चालू झाले आणि ट्रिप चे वारे सर्वांच्या अंगांत संचारू लागले. खूप दिवसाच्या कल्पनेतील विचारांना वास्तवाचे रूप येताना खूप समाधानी वाटत होते. थोडी चलबिचल पण होतीच कि कशी होणार ट्रिप, काही राहिले तर नाहीए ना प्लॅन मध्ये, तिथे गेल्यावर काही अनपेक्षित तर घडणार नाही ना  असे एक ना अनेक प्रश्न मनात येत होते.
प्रथम दर्शनी सिनियर सिटीझन साठी होऊ घातलेली आमची सिंगापुर ची सहल कधी सर्वांची झाली कळलेच नाही. आता अकरा जणांचा मोठा फॅमिली ग्रुप झाला होता. चेकलिस्ट प्रमाणे एक एक गोष्ट मार्गी लावत होतो. व्हिसा, फॉरेक्स कार्ड, इन्शुरन्स, एअर टिकेट्स, सिंगापुर मधील स्थानिक आकर्षण चे टिकेट्स, तेथील ग्राउंड ट्रान्सपोर्ट, ट्रिप चा दरम्यान हवामान कसे असेल, कोणते कपडे घ्यायेचे, बॅग चे वजन किती असावे, असे अनेक प्रश्न गुगल वरून सोडवत होतो. हि सहल आम्ही स्वतःच प्लॅन करत होतो त्यामुळे सगळे सोपस्कार कसे आणि कुठे करायचे हे पण पाहणे ओघाने आलेच होते. पण एक्सिटमेन्ट ने या गोष्टी वर मात केली.
एक दोन लांब लचक चर्चा सत्रांनंतर प्रत्येक दिवसाचा प्लॅन फायनल झाला. प्लांनिंग सेशनची पण एक वेगळीच गम्मत होती कारण यात टेकनॉलॉजि चा पूर्ण वापर केला होता, एक डोके पुण्यात एका टोकाला तर एक दुसऱ्या आणि तिसरे बंगलोरला! मग काय कॉन्फरेन्स कॉल विडिओ कॉल स्क्रीन वरून हे प्रकरण मार्गी लावले.  व्हिसा प्रोसससिंग छाया वेळेस कळले कि आम्ही तिघेच कनेक्टेड आहोत पण ग्रुप तर पुणे सोलापूर मुंबई मध्ये विखुरला आहे, मग परत टेकनॉलॉजि धावून आली आणि एक व्हाट्स अँप ग्रुपची निर्मिती झाली. सगळी माहिती पटापट मिळत होती.
२९ एप्रिल २०१७ हा दिवस नक्की झाला. एक  आठवडा अगोदर परंत सर्व ग्रुप मेंबर्स बरोबर कॉल ठेवला चेकलिस्टचे वाचन झाले आणि सर्व गोष्टी बरोबर आहेत ना याची खातर जमा केली. बॅग पॅकिंगच्या टिप्स ची देवाण घेवाण झाली, कोण काय खाऊ घेणार याचीही यादी झाली. इंडिगो चे विमान रात्री १ ला चेन्नई साठी जाणार होते आणि तिथून सिंगापुर ला. पण १ आठवडा अगोदर इंडिगो ने विमान रद्द केले आणि आम्हाला ११:३० चा ऑपशन दिला, पडत्या फळाची आज्ञा समजून आम्ही पण तयार झालो नाही तरी इतक्या कमी वेळात दुसरे तिकीट करणे शक्य नव्हते त्यापेक्षा २ तास जास्त वेळ एअरपोर्ट वर तिष्ठित काढणे परवडणारे होते!
२९ एप्रिल ला संध्याकाळी ७ वाजता पुणेकर दोन कॅब मधून एअरपोर्ट ला प्रयाण केले तो पर्यन्त मुंबईकर रेल्वे ने पुणे स्टेशन ला आणि तिथून एअरपोर्ट ला पोहोचले. एअरपोर्ट वर बॅग्स चेकिन केल्या वर पहिल्या सहभोजनाचा आनंद घेतला आणि एक सेल्फी चा कार्यक्रम झाला.:) पुण्याचा एअरपोर्ट एकदम पुणेरी आहे जणू तुम्ही शनिवार वाडा पायी हिंडून विमानात बसणार आहात.  एकदा विमानात विसावल्यावर चेन्नई येईपर्यन्त छोटी डुलकी झाली. चेन्नईला  उतरल्यावर बॅग्स घेऊन शटल घेऊन आंतरराष्ट्रीय हवाई तळावर गेलो परत बॅग्स चेक इन करून immigration चा कार्यक्रम उरकून (चेन्नईचे immigration एक दिव्यापेक्षा कमी नाही ) हवाई सुंदरी काही बोलावते याची वाट पाहत बसलो. थोड्याच वेळात चेन्नई वरून आम्ही सिंगापुरच्या दिशेने उड्डाण केले आणि सर्व जण उरलेली झोप पूर्ण करू लागले. साधारण दोन एक तासाने कृत्रिम नाजूक आवाजात हवाई सुंदरीने जागे केले ते ब्रेकफास्ट साठी. हो सिंगापुर आणि भारतीय वेळेत २ तासांचे अंतर आहे (ते पुढे आहेत) त्यामुळे आता तिकडचे १० वाजले होते आणि भारतातले ८. ब्रेकफास्ट नंतर परत एक डुलकी काढून होते तो पर्यन्त सिंगापुर मध्ये पोहोचणार असण्याची घोषणा पायलट ने केली. आमची घड्याळे लोकल वेळेनुसार सेट केली.

दिवस १
सिंगापुर ला उतरून परत एका रांगेत इम्मीग्रेशनचे सोपस्कार पार पडून बॅग्स घेतल्या. एरपोर्टवरच मोबाइलला सिम कार्ड घेतले आणि लगेच चालू पण झाले! एक सुखद अनुभव कि आऊट ऑफ इंडिया आलो याची खुण? एअरपोर्ट पासून हॉटेल पर्यन्त १३ सीटर बस अगोदरच बुक केली होती पण त्यामध्ये ९ लोकच बसू शकणार होते बाकी बॅग्स! मग दोघे दुसऱ्या एअरपोर्ट टॅक्सी ने मोठ्या गाडीच्या मागे असा प्रवास चालू झाला. खड्डे रहित रस्ते आणि ६० -७० चा स्पीड, १५ मिनिटात आम्ही हॉटेल च्या समोर होतो. पुण्यावरून येताना काही डॉलर्स घेतले होते ते टॅक्सीच्या कमी आले. इथे पण कार्ड आणि कॅश चा सीमा प्रश्न आहे याची कल्पना आली! एक ग्रुप आता हॉटेल चेक इन पाहत होता आणि एक पोटपूजेची तयारी करण्यासाठी गेला. आता आमचे एक एक मिनिट किमती होते कारण आमची प्लॅन पेक्ष्या जास्त वेळ एअरपोर्ट ची मजा घेतली होती. सगळ्या ग्रुप ला ४ ची वेळ देऊन हॉटेल च्या लॉबी मध्ये जमण्यास सांगितले. आज रिव्हर सफारी आणि जंगल नाईट सफारी प्लॅन वर होते. तोपर्यन्त एक मित्र सर्व टिकेट्स आणि घरगुती जेवण घेऊन हजर झाला, सगळे कसे प्लॅन प्रमाणे होत होते.  मित्र कडून रिऍलिटी टिप्स घेतल्या आणि फ्रेश होऊन आमच्या टॅक्सी वाल्याला फोन केला. सुदैवाने टॅक्सी वाला पण पंजाबी होता आणि तोच सगळ्या ट्रिप मध्ये आमचा सारथी झाला. 
प्रवासाचा क्षीण कि इंडियन स्टॅंडर्ड टाइम नक्की काय ते कळले नाही पण आम्ही ४ ऐवजी ४:४५ ला प्रस्थान केले. रिव्हर सफारी ला गेल्या वर चहा चा कार्यक्रम झाला आणि रिव्हर सफारी चालू केली. एकूणच आमच्या आळशी पणाची किंमत आम्हाला मोजावी लागली कारण रिव्हर बोट फेरी बंद झाली होती ६:३० वाजता. नेहमी प्रमाणे आम्ही विनंती विशेष सादर करून पहिले पण तसूभर हि दया माया न दाखवता फाटक बंद झाले. आता आमच्या कडे ७:३० पर्यन्त चा वेळ होता मग याचा पुरेपूर उपयोग करत आम्ही फोटो शूट केले!

आताच्या अनुभुवातून थोडे शहाणपण घेत आम्ही शार्प ७:३० ला नाईट सफारी ला पोहोचलो. तिथे एक लाइव्ह शो पहिला, कॉफी घेतली आणि सफारी ट्राम च्या रांगेत चालते झालो. आता हळू- हळू सर्वांना "सिंगापुर ला खूप चालावे लागते" याचा प्रत्यय येऊ लागला होता. तसा पहिला दिवस जरा ताणलेला होता. अर्धा पाऊण तास रांगेतून गेल्या वर ट्राम मध्ये (इलेक्ट्रिक ट्राम) बसण्यासाठी जागा मिळाली. आता ८:२० झाले होते चांगलाच अंधार पडला होता, दिवे नसलेली ट्राम संथ गती ने जंगलात मार्गक्रमण करत होती. हळुवार आवाजात चालणारी कंमेंटरी एक एक प्राण्याची ओळख करून देत होती, हाके एवढ्या अंतरावरून हे प्राणी पाहणे आणि सोबत रात किड्यांची साद एक वेगळाच अनुभव होता! इथे तुम्ही होप ऑफ करून चालत पण फिरू शकता पण एकंदरीत प्रवास आणि धावपळ पाहता कोणी तसे करण्यास धजावले नाही. नाईट सफारी करून सगळे जण दमले होते मग तडक तेथील इंडियन भोजनावर ताव मारला. तो पर्यन्त सिंग साहेबाना कल्पना दिली आणि आमची टॅक्सी रेडी होती. हॉटेल मध्ये जाऊन दुसऱ्या दिवसाची सकाळी ८:३० ची वेळ सर्वाना सांगून आम्ही मुले मुस्तफा मॉल मध्ये गेलो. तो मॉल एक वेगळेच विश्व आहे नक्कीच GPS वा मॅप्स ची गरज आहे तिथे. तुम्ही तिथे हरवून जाण्यासाठी जास्त वेळ नाही लागणार! तेच आमचे झाले कधी रात्रीचा १ वाजला कळलेच नाही. हा मॉल आणि त्याचे कॅन्टीन २४ तास चालू असते, तिथेच एक चहा घेऊन हॉटेल वर जाऊन निद्रा देवतेच्या अधीन झालो.
दिवस २
दुसऱ्या दिवशी सिंगापुरची स्थानिक आकर्षण पाहण्याचा प्लॅन होता. दोघे जण ब्रेकफास्ट आणण्यासाठी गेले आणि दोघे मॉर्निंग अलार्म सारखे सगळ्या रूम्स ठोठावत... सिंग साहेब आज जातीने आले होते शार्प ८:३० ला. तरी आमचा ग्रुप IST प्रमाणे ९:१५ ला जमा झाला. एकंदरीतच सिंग साहेबानी आमचा उत्साह पाहून काही सूचना दिल्या पहिली गाडीत काही खाऊ  नका, रस्त्या वर कचरा टाकू नका नाही तर ३०० डॉलर फाईन आहे. आता बाखरवडी परत सॅक मध्ये गेली! पहिला पाडाव सिंगापुर फ्लायर होता. तिथे जाताना रॅफएल हॉटेल ला धावती भेट दिली. लंडन व्हील सारखेच हे फ्लायर पण आहे. पण त्याची सफर खूपच मस्त होती त्याची धीमी गती आपण कधी वर आलो आणि खाली कळूच देत नाही. तो दिवस छान सूर्यप्रकाशाचा होता त्यामुळे आम्ही पूर्ण सिंगापुर शहर पाहू शकत होतो.

तिथून आम्ही मुक्काम हलवला तो Merlion पार्कला तिथे येथेच्छ फोटो सेशन करून वळलो ते सुप्रीम कोर्ट आणि जवळचा परिसर(उओबी बिल्डिंग, सिटी हॉल, कॅव्हेनाघ ब्रिज) इथे मात्र आम्ही पायी फिरणेच पसंत केले. जरा ऊन होते पण रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला असलेल्या झाडांच्या सावलीने बरे वाटत होते. इथेच आम्ही लोकल आईस्क्रीम टेस्ट केले.  आता पुढचा दिवस आम्ही एस्प्लनेड, हेलिक्स ब्रिज आणि गार्डन बाय बे साठी राखून ठेवला होता. पोटात कावळे पण ओरडत होते आणि टॅक्सी पण आली होती मग मोर्चा वळवला गार्डन बाय बे कडे!
गार्डन बाय बे मध्ये आम्ही आमची शिदोरी सोडली आणि पोटपूजा आटोपून घेतली, वन भोजनाचा आनंद घेतला आणि थोडी विश्रांती पण. तिथे असलेल्या दोन डोम(क्लाऊड फॉरेस्ट आणि फ्लॉवर डोम) पैकी आम्ही क्लाऊड फॉरेस्ट ची निवड केली कारण आम्हाला वेळ खूप होता आणि क्लाऊड फॉरेस्ट चे रेटिंग खूप चांगले होते. जसे आम्ही क्लाऊड फॉरेस्ट च्या डोम मध्ये पाय ठेवला एक सुखद धक्का बसला तो समोरचा मोठा धबधबा पाहून. हा जगातील सर्वात मोठा मानवनिर्मित धबधबा आहे.

 हे डोम मानवनिर्मित आहेत पण तुम्हाला खरेच ट्रॉपिकल फॉरेस्ट मध्ये गेल्या सारखे वाटते. इथे  ३५ मीटर उंच डोंगर उभा केला आहे आणि टॉप ला जाण्यासाठी लिफ्ट पण अजून काय पाहिजे? परत येताना आपण एक एक मजला उतरत येतो तिथे पण observation deck आहेत जसे ग्रँड कॅनियॉन मध्ये आहेत, काचेचे प्लॅटफॉर्म. इथे मनसोक्त वेळ घालवून आम्ही बाहेरच्या गार्डन मध्ये आलो. मस्त कॉफी चा आस्वाद घेत छोटी मुले सायकलिंग कशी करत आहे ते पाहत होतो. नंतर मोर्चा वळवला तो सुपर ट्री कडे. आमच्या कडे आता दोन विकल्प होते १ सुपर ट्री चा लाईट आणि साऊंड शो पाहण्याचा नाही तर २ मरिना बे सँड्स समोर वॉटर शो. आम्ही सुपर ट्री लाईट शो पसंत केला आणि शो पाहून नक्कीच असे वाटले कि हा १०१ टक्के बरोबर निर्णय होता.

सुपर ट्री चा शो संपल्यानंतर आम्ही मरिना बे सँड्स चा रात्रीचा नजराणा पाहण्यासाठी गेलो. हॉटेल वर जाण्याची टॅक्सी येइ पर्यन्त पार्किंग मधल्या फेरारी चे फोटो काढले. रात्रीचे जेवण लिटिल इंडिया सर्वांना(sarvanna )भुवन मध्ये घेतले आणि चालतच विंडो शॉपिंग करत हॉटेल वर गेलो. जेवणावर चांगलाच ताव मारल्यामुळे लगेच झोप लागली.
दिवस ३
आजचा दिवस सेंटोसा साठी राखीव होता. सिंग साहेब सकाळी ९:१५ ला हजर होतेच. आम्ही पण जास्त वेळ न दवडता हार्बर फ्रंट कडे कूच केली. टिकेट्स अगोदरच बुक असल्याने तडक लिफ्ट ने टॉप फ्लोअर वर जाऊन सेंटोसा साठी स्काय लिफ्ट पकडली. सगळेच एकदम फ्रेश आणि उत्साही होते. आज जरा पाऊसाचा रागरंग होता आम्ही पण छत्री घेऊन सज्ज होतोच. इथे टोपी, छत्री आणि पाण्याची बाटली खूपच गरजेची आहे. स्काय लिफ्ट (रोप वे ) मधून समुद्राचे आणि सेंटोसा बेटाचे विहंगम दर्शन घेत आम्ही इम्बहीया लुक आऊट ला उतरलो.

इथे माहिती कक्षा मधून ऑनलाईन चे खरे तिकीट करून घेतले आणि मॅप पण! इथेच कॉफी शॉप मधून कॉफी घेत दिवसभराचा प्लॅन फिक्स केला. आता वेळ न दवडता टायगर टॉवर ची राईड घेतली आणि तो प्लॅन अगदी बरोबर होता कारण पाऊस चालू झाला होता. आता जरा प्लॅन मध्ये बदल करून इनडोअर ऍक्टिव्हिटी करण्याचे ठरवले. ४ डी गेम्स आणि शो पहिले, फुलपाखरू उद्यान पाहून तडक मर-लायन कडे गेलो. लिफ्ट ने त्याच्या डोक्यावर गेलो. तिथून पण आपण सेंटोसा पाहू शकतो अगदी बर्ड आय फ्रेम! इथेच मागे गार्डन मध्ये जेवण उरकून आम्ही SEA.aquarium  मध्ये गेलो. जेवणानंतर जरा एअर कंडिशन मध्ये गेल्यावर बरे वाटले आणि हे मस्त्यालय एकदम मोठे आणि सुंदर आहे यात वादच नाही. इतक्या मोठ्या अखंड काचांचे खूप अप्रूप वाटले. इथे तुम्ही स्टार फिश ला हात लावू शकता एकदम नवीन अनुभव!

आता चहाची वेळ झाली होती मग एक झक्कास चहा घेऊन मोर्चा वळवला तो थ्रिल्लिंग राईडस कडे... पहिली होती लुज राइड आणि एअर लिफ्ट ने परत आलो. नंतर आम्ही दोन ग्रुप मध्ये विभागलो. एक फ्री फॉल जंप आणि मेगा झिप राइड कडे आणि एक मादाम तुसाद संघरालयाकडे. मेगा राईडस खूपच मस्त होत्या पण रांगेत खूपच वेळ गेला. इथे ग्रुप मध्ये दूरसंवाद  खूपच गरजेचा होता पण आमच्या कडील ४ सिम कार्ड मुळे काहीच अडचण जाणवली नाही. तोपर्यन्त दुसऱ्या ग्रुप ने विंग ऑफ टाइम शो पाहून घेतला आणि क्षुधा शांती साठी कूच केली आणि पहिला ग्रुप शो साठी रवाना झाला. खरेच हा शो तुम्ही मिस करूच शकत नाही.

आता खूप उशीर झाला होता मग सिंग सारथ्याला फोन करून बोलावून घेतले आणि हॉटेल मुक्कमी आलो. बऱ्याच जणांनी गाडीचं एक डुलकी काढली. उतरल्यावर सर्वांनां बॅग पॅक करण्याच्या सूचना दिल्या आणि आमच्या पोटपूजेचा समाचार घेतला लिटल इंडिया मध्ये.
उद्या सर्वांनां एकच बॅग कॅरी करायची होती पुढील दोन अडीच दिवसासाठी. उगीच सर्व बॅग्स शिपवर नेऊन उपयोग नव्हता. मोठ्या बॅग्स आम्ही चायना टाउन मधील एका हॉस्टेल वर चेक इन करण्याचे ठरवले. तेथील रोजचे भाडे खूपच स्वस्त होते एअरपोर्ट पेक्षा. आता रात्रीचे १२:३० झाले होते आमची जेवणे आटोपून हॉटेल वर आलो आणि सॅक भरून ठेवली. इथे टी व्ही वर हिंदी चॅनेल दिसत होते तोच लावून बॅग पॅक झाल्या!
दिवस ४
दुसऱ्या दिवशी नेहमी प्रमाणे नाश्ता घेऊन ९ ला आम्ही हॉटेल चेक आऊट केले. दोघे जण चालत (अर्धा किलोमीटर) अगोदरच हॉस्टेलच्या  ठिकाणी निघाले आणि बाकी सर्व बॅग्स बरोबर १३ सीटर ने हॉस्टेल वर पोहोचलो. तिथे मोठ्या बॅग्स लॉकर मध्ये ठेवल्यावर सर्व जण जुरांग बर्ड पार्क कडे रवाना झालो. साधारण ४० मिनिटांच्या प्रवासानंतर आम्ही तिथे पोहोचलो. कालच्या पावसामुळे आजची सकाळ खूपच चांगली वाटत होती. इथे आम्हाला वीणा वर्ल्डचा ग्रुप दिसला दोघांची वेळ मॅच झाली होती. गेल्यावर जुरांग पार्क चा मॅप घेतला आणि कितीवाजता कोणता शो कुठे आहे ते मार्क करून फेरी सुरु केली. पहिला डॉल्फिन शो पहिला नंतर घुबड दादांना अंधारात पाहून या पार्क चा प्रसिद्ध बर्ड शो साठी जागा पकडली. (सर्व शोचे रेकॉर्डिंग देत आहेच). इतके विविध पक्षी आणि त्यांना खुबीने ट्रेन केलेले पाहून डोळ्याचे पारणे फिटले. बोलणारा पोपट पाहून पु ला देशपांडेची आठवण झाली, इतके दिवस मी पण पु.  ल.  च्या गटात पोपट बोलू शकत नाही या मताचा होतो पण या शो नंतर ते साफ बदलून गेले!

इथे चालणं जीवावर आले असेल तर ट्राम ची पण सोय आहे. तीन स्टॉप असलेला ट्रामचा मार्ग सर्व पार्क ला एक चक्कर मारून आणतो फक्त तुम्ही तिकीट काढताना ट्राम सफर पण समाविष्ट करा.

आम्ही एक एक प्रकारच्या पक्षी विभागातून फिरत होतो, एके ठिकाणी बर्ड फीडिंगचा आनंद घेता येतो आणि हे पक्षी पण तुमच्या अंगाखांद्यावर लीलया येऊन आपल्याला त्यांच्यातील एक करून टाकतात. आता पार्क मधील धबधबा पाहून फ्लेमिंगो पार्क विभागात येऊन विसावलो. ऊन पण वाढले होते, ग्रुप आणि पर्सनल फोटो शूट करून पार्क चा निरोप घेतला. पुढील दिवस चायना टाऊन च्या पद भ्रमंती चा होता. मग बर्ड पार्कच्या जवळ असलेल्या इंडियन हॉटेल मध्ये जेवण करून चायना टाऊन कडे निघालो.

साधारण एक ते दीड किलोमीटर च्या या लूपला आम्हाला अडीच तास लागले सगळे ब्रेक घेऊन. इथे आम्ही बरच फोटो पण घेतले चिनी वास्तुकलेचे.

आता घड्याळ star cruise ची आठवण करून देत होते. आंमचे ५:३० ला चेक इन होते हार्बर फ्रंट ला, मग टॅक्सी करून हार्बर फ्रंट गाठले आणि चेक इन च्या लाईन मध्ये थांबलो.
बोर्डिंग पास घेतल्यावर एक चहा घेऊन इमिग्रेशनचे सोपस्कार(खरेच हे फार वेळ खाऊ प्रकरण आहे!) उरकून बोटीवर आलो. बोटी वर कॅप्टन ने नेहमीच्या सूचना दिल्या आणि आम्ही आपापल्या रूम्स मध्ये विसावलो. बोटीवरच्या आजच्या कार्यक्रमाची पत्रिका घेऊन कोणते आणि कुठे आहेत याची नोंद करून सर्व ग्रुप ला कल्पना दिली, आता प्रत्येक जण फ्री बर्ड होता, हो बोट खूपच मोठी आणि शानदार होती. कधी एकदा सर्व बोट फिरून येतो असे झाले होते. पाच हॉटेल्स आहेत हे कळल्यावर तर पोटात कावळे ओरडू लागले आणि तडक बाराव्या मजल्यावरील हॉटेल गाठले. थोडी (कारण पोटपूजा रात्री एक वाजेपर्यन्त चालणार होती) भूक भागवून, निरीक्षण कक्षा मधून अथांग सागरचा नजराणा पाहत बसलो. नंतर एक एक करत जिम, बास्केट बॉल कोर्ट, स्विमिंग पूल, शॉपिंग एरिया, मूवी हॉल, कॅसिनो असे पाहत पाहत रात्र कशी झाली कळलेच नाही. आता फ्रंट डेस्क ला जाऊन उद्याची मलेशिया टूर चे बुकिंग करून टाकले. हि बोट मलेशियाला सकाळी पोहोचणार होती मग "kuala lumpur" दर्शन आणि परत सिंगापुर ला येणार होती.

दिवस ५
 सकाळी परत टॉप डेक ला जाऊन चक्कर मारून आवरून सर्व जण ब्रेकफास्ट साठी गेलो. पोटभर ब्रेकफास्ट करून थोडी फ्रुटस आणि वॉटर पुढील दिवसासाठी स्टॉक करून ठेवले. तोपर्यंत मूवी हॉल मध्ये एकत्र जमण्याची वेळ झालीच होती. तिथे बेसिक सूचना दिल्या गेल्या आणि आमचा बस नंबर असलेला एक स्टिकर. बस नंबर प्रमाणे एक एक ग्रुप आपापल्या बस मध्ये गेला. पोर्ट पासून सिटी एक तासाच्या अंतरावर होती मग गाईड ची कंमेंटरी एन्जॉय करत आम्ही लोकल रोड पाहत मार्गस्थ झालो. इथे पण आपल्यासारखे टोल प्लाझा आहेत ठीक ठिकाणी पण रोडची तुलना नाही करू शकत इतके सुरेख कि पोटातील पाणी पण हलणार नाही, मल्टि लेवल फ्लाय ओव्हर पाहून कल्पना येते किती दूरचे प्लांनिंग केले आहे.
पहिला स्टॉप होता इंडिपेन्डेन्स ग्राउंड. हा तास एक फोटो पॉईंट आहे. नंतर आम्ही आलो ते के ल टॉवर ला. एका टेलिकॉम कंपनीची उंच बिल्डिंग, एके काळी(१९९५) सर्वात उंच ४२० मीटर असलेली इमारत. इथे आलो आणि गाईड बरोबर आम्ही टॉप फ्लोअरच्या निरीक्षण कक्षात स्पीड लिफ्ट ने गेलो. काही सेकंदातच टॉपला! कानाला दडी बसल्या सारखे झाले आणि वेगाची कल्पना आली. तोपर्यन्त पाऊस पण आला त्यामुळे खूप दूरची व्हिसिबिलीटी नव्हती. इथले फोटो शूट आटोपून बस मध्ये बसलो. आता ट्वीन टॉवर कडे निघालो तिथे पोहोचेपर्यन्त पाऊस गेला होता. एक मोठा दिलासा मिळाला. पेट्रोनस ट्वीन टॉवर ने आता जगातील एक सर्वात उंच इमारतीचा मान घेतला आहे. १९९८ ते २००४ मध्ये हीच जगात उंच इमारत होती ४५१.९ मीटर्स. लिफ्ट ने ४० व्या मजल्याला जात येत, पण आम्ही के ल मध्ये वर जाऊन आलो होतो मग इथे नाही गेलो. बाहेरून बरेच फोटो काढून झाल्यावर आत गेलो सुरिया मॉल मध्ये.

 मॉल मध्ये  विंडो शॉपिंग केल्या वर (हो शॉपिंग हा आमचा या ट्रिप चा उद्देश नव्हताच!) परत बाहेर येऊन आजूबाजूच्या बिल्डिंग पाहत चहाचा स्वाद घेतला. सर्व गाडीतले मेंबर्स आलेत याची खात्री करून आम्ही परतीच्या प्रवासाला निघालो आता मात्र ट्रॅफिक जॅमचा अनुभव पण आला. बोटीवर परत जाईतो वर ६:३० वाजले होते. बोटीवर जाताच हॉटेल मध्ये जाऊन छोटा नाश्ता घेऊन फ्रेश झालो. आता बोटीवरच्या कार्यक्रम पाहायचे होते. ८ ला सर्कस, ९:३० ला पियानो, १० ला जेवण अर्थातच पहिला राऊंड नंतर डेक वर गाणी, कराओके परत सेकंड राऊंड जेवणाचा आणि गप्पा. नंतर शॉपिंग एरिया मधला सेल पाहून आलो तोपर्यन्त १२ च्या मूव्हीची वेळ झाली होतीच. एक ग्रुप झोपायला गेला तर एक सिनेमाला!
 दिवस ६
उद्या बोटीवरून चेक आऊट होते मग काय उद्या रांगेत थांबू लागू नये यासाठी रात्री १ ला अर्ली चेक आऊट केले (बिल सेटलमेंट). सिनेमा नंतर मस्त ताणून झोपलो ते दुसऱ्या दिवशी ८ ला जाग आली. आज बारा एक ला परत जायचे होते मग लेट ब्रेकफास्ट चा प्लॅन करून थोडी फ्रुटस पण पॅक करून घेतली. तोवर पासपोर्ट घेतले आणि बॅग्स पॅक करून मूव्ही हॉल मध्ये येऊन बसलो. एक तास वाट पाहिल्यावर परत इमीग्रेशनची रांग जॉईन केली. या वेळी मात्र तब्बल दोन तासाने सुटका झाली! हार्बर फ्रंट ला सगळे मेंबर्स जमले आणि मस्त बर्गर वर ताव मारला.
क्षुधा शांती नंतर परतीच्या विमानासाठी ४तास होते, मग बुगीस मॉल पाहण्याचा प्लॅन करून, मेट्रो ने बुगीस स्टेशन गाठले. या ट्रिप मध्ये आम्ही कॅब , बस, विमान, बोट, रोप वे, मेट्रो अशा विविध साधनाने प्रवास केला. सिंगापुर मध्ये फिरण्यासाठी मेट्रो हा खरेच स्वस्त आणि मस्त ऑपशन आहे जर थोडी जास्त चालण्याची तयारी असेल तर. बुगीस मॉल खूपच मोठा आणि त्यालाच कनेक्टेड बुगीस प्लस मॉल यात कसे हरवून गेलो कळलच नाही. आता एका ग्रुप ला हॉस्टेल वरून बॅग्स घेऊन येणे क्रमप्राप्त होते, बुगीस जंकशन असल्याने दुसरा ग्रुप बाकी बॅग्स घेऊन स्टेशन वर बसेल आणि हॉस्टेल वरून येणारा ग्रुप तिथे जॉईन होवून एअरपोर्ट ला मेट्रो ने जाण्याचा प्लॅन करून, हॉस्टेल कडे कूच केली.
इथे थोडे वेळेचे गणित चुकले आणि बॅग्स घेऊन येण्यासाठी उशीर झाला. मग ठरल्या प्रमाणे एअरपोर्ट वर जेवणाचा प्लॅन कॅन्सल करून डायरेक्ट विमानाचे चेक इन चालू केले आणि लगेच सुरक्षा तपासणीची रांग जॉईन केली. नशिबाने आमचे जेवणाचे पार्सल विमानात घेऊन जाऊ दिले पण पाण्याची बाटली काढून घेतली. विमानात पण बाहेरचे खाणे मना असल्याने तीन तासची एक झोप काढून चेन्नईला एअरपोर्टवर येऊन जेवण केले रात्री १ ला! तशी बोटी मुळे आता सवय झाली होती लेट नाईट जेवणाची. आता ४ चे पुण्याचे विमान होते. काही जण एअरपोर्टच्या खुर्चीवर पहुडले तर काही ट्रिपचे फोटो मोबाइलवर पाहत बसले. आता कधी एकदा घरी जातो असे प्रत्येकाला वाटत होते. थोड्याच वेळात चेन्नई वरून विमान उडाले आणि दीड तासात पुण्यात दाखल झाले. पहाटेची ५:३० ची वेळ असल्यामुळे फारशी गर्दी नव्हती. लगेच चेक इन बॅग्स क्लेम करून कॅब बुक केली. रस्ते पण मोकळे असल्याने अर्ध्या तासात घरी! अनेक चांगल्या आठवणींची शिदोरी देऊन गेली हि सिंगापुर ट्रिप!!!
पुढच्या ब्लॉग मध्ये सिंगापुर ट्रिप प्लँनिंग कसे कराल याची माहिती देत आहे.

Igatpuri - Vipassana Meditation My Experience

Igatpuri - Vipassana Meditation My Experience (11 -22 Jun 2014)

I went to 10 days Vipassana meditation camp at Igatpuri VIA (Vipassana International Academy) from 11 June to 22 June 2014. I was very lucky that I got the number in less than 1 month's waiting period. I have already read and listen through my friends about the schedule there and was very eager to go there and experience it. Being a patient of Ulcerative Colitis (discharged from hospital just 2 weeks back after second attack of UC)and having strict diet plan my parents were worried about 10 days long stay at remote location.

I started my journey from Pune very early morning of 11th June via state transport bus. Pune- Swargate to Thane- Vandana(Shivneri) (4 hrs) then took auto or you can walk of 10 min if you have less baggage to Thane- Kopat from then transferred to Thrimbekshwar 2X2 state trasport bus and till Igatpuri highway(2 hrs). From highway I took shared Auto till Dhammapuri (VIA base camp 15 min).

I was very happy to see such green, clean and huge campus and beautiful weather, yes I went just in time, start of mansoon season.

 Main Pagoda and meditation Cells

11 JUN

Once I entered to VIA campus the registration process started where I filled up the registration one page form and received the Registration card with unique number and group number. Once you enter into the registration panel they seperate out male and female candidates. Where both have different campus to stay and do course for 10 days and VIA run such multiple courses at same time with 550 person capacity for each course! That explains how big is the campus of VIA. Then they provided me paper bag to deposit all valuables like cell phone, money, etc and it was sealed and kept at their locker. Then they allocated me romm which was having twin shared accomodation with attached bathroom. The next step was to get Laundry token after paying INR 200 as deposit. They provide laundry facility where you can give your clothes between morning (6:30 to 7:45) and get it back next day same time with reasonable charge of INR 6 per cloth.

Once I got the Residence room details I went to drop off my luggage and see the facility. It was quite good and close to main Pagoda and Hall #2. It was almost 5PM and Cafeteria was open for snacks rather I came to know it was dinner too! They served Poha with Banana (which is national evening dish at VIA dinner!!!).

The next schedule notice as on notice board, to gather at same cafeteria at 5:30 PM.

@5:30 PM they stared with introduction session of 10 day course and rules to be followed. They also tagged all candidates into three groups. Then one guide/Dhamma sevak allocated to each group who helped to show us group meditation hall and individual seat for meditation. The "Golden Silence"/ "Aarya Moun" started from that point onwards @6:30PM.

After that we had group session where VIA played clip of Mr. Goyanka who welcome the students and explained the purpose & agenda of 10 day course. Here is daily schedule I need to follow for next 10 days:

Morning Wake up Bell : 4:00 AM 

Second Bell : 4:20 AM

Group Meditation or Individual (at cell or residency) : 4:30 - 6:30 AM

Bell for Breakfast :6:30- 7:15 AM (again golden silence at cafeteria too, they have wide variety of breakfast right from Poha to Dhokala, fruits, Idali, etc only one item per day along with Tea/Milk) these are used to normal spicy so I used to get Banana or sometimes Papaya for breakfast :(

Break : 7:15- 8:00 AM 

Group Meditation : 8:00 -9:00 AM

Meditation as per teachers advice 9:00 - 11:00 AM

Bell for Lunch: 11:00 - 11:45 AM (again lunch has wide variety of food Rice, Daal, 2 curries, Buttermilk, 1 sweet, roti) again thanks to non-indian students who made my life easy as VIA provided them non spicy, boiled vegitable along with non spicy daal and rice which I used to take by going out of queue for lunch!

Break :  11:45 - 1 PM

Group Meditation or Individual (at cell or residency) : 1:00-2:30 PM

Group Meditation : 2:30 -3:30 PM

Group Meditation or Individual (at cell or residency) : 3:30-5:00 PM

Bell for Dinner: 5:00 PM- 5:30 PM (the daily menu for dinner is Lemonade, banana and murmura with tea or milk)

Group Meditation : 6:00 -7:00 PM

Teachers Discourse/Pravachan : 7:15 -8:30 PM

Group Meditation : 8:30 - 9:00 PM 

Group Q&A session : 9:00 - 9:30 PM

Lights Off : 10:00 PM

Due to lot of travel and dinner cum breakfast I was feeling tired and retired to bed by 10 PM!

12 JUN
The day started with above schedule automaticaly as I was exicted with first day of "Sadhana". The courses are managed by local teachers but those are just facilitators actual course is coundected by late Goyanka. They play the audio and video clips of Goyanka and we feel the great Goayanka is still conducting the course. It was very strange for me and like attending any VC or Tele conf call but later realized it is for keeping same purity of teaching no more alteration or personal biased/ filtered knowledge approach.
Here they tought us how to do "AanaPaan" meditation technique to observe your breath in the Triangale area of entire nose(inside out) and keep you mind stable on this area only. No words, no figure attached to breath only pure natural breath observation. Before teaching this we were asked to take "diksha"/oath that will follow the 5 golden rules through out the camp. Entire day I spent on this activity.

13 JUN
Today also I did the "AanaPaan" meditation for entire day per given schedule. Evening Pravachan was good entertainment along with "Dharma" teachings. Today I stated feeling sensations near to my nose area (inside and outside)

14 JUN
Jun 13th day mirrored today along with meditation session with Teacher for 15 min and Q&A. I was feeling alone now may be the body and mind telling me the rubber band will break at anytime now!

15 JUN

Today there was little surprise to me on notice board as the announcement showing "Vipassana Teaching" at 3PM. I was excited to know the technique for which I (even everyone there) traveled so far. At 3PM the session started with recording of Goyanka: Now I am suppose to concentrate on smaller area between nose and upper lip and observe the breath flow. Natural flow. Once you are confident and able to recognize the flow of air/breath then you need to take your mind from Top of the head to Tip of the tow to see the sensations in each body part and look at them as third party without making any good or bad feeling about it.
Then do it from feet to head. Once one get to know the sensations then can start taking mind through multiple body parts at once , again top to bottom or bottom to top to feel "Dhara" cosmic energy flow within own body. The "Dhara" will flow only if you have similar sensations throughout  your body parts.
The rest of the day I spent in doing Vipassana. The good thing was rain started today and it changed the atmosphere with pleasant cool breeze.

Group meditation hall

16, 17 JUN
On 16th Jun people above 21 years got individual cells(shunyagaar) for meditation. Where one can do the meditation in non group seating sessions time. The Cell is 3X3 small room with 8ft height having one door and led lamp inside and small hole for air inside Pagado. It is equipped with cushion for seating similar to provided for group session/in hall. The rest of the two days I spent in doing Vipassana.

18, 19,20 JUN
Now the notice board was also not changing with daily schedule, like your one way communication/newspaper has stopped. It was showing schedule for three days:( . The new thing I observed "Strong Determination" means when you will attend the one hour group session you should not change your position, open eyes, change legs,hands and maintain same position for 1 hr, no matter how much pain you are getting. The rest of the three days I spent in doing Vipassana either in group hall or in Cell. Now rain was in its full swing the little umbrella was of no use in such heavy rain with winds. But able to see waterfalls on mountain behind the camp site and snake near to Pagoda. On 20th Jun evening session after Pravachan teacher announced that the "Aarya Moun" golden silence will end tomorrow 10 AM and rest of the day one can visit the exhibition stalls and share their experience with others.

21 JUN
As told in yesterday's session the golden silence ended at 10 AM just after teaching of "Maitrayee Sadhana". Today lunch was like feast! They provided with Pulaav/Jira Rice, Dhai Wada, two curries, daal and sweet. The book and CD/DVD exhibition started from 11 - 1 PM. Also they opened the donation counter since we are now old students we can contribute to corpus that will be used to schedule next batch and maintain/run the facility. Fortunately today was sunny day after 3-4 days for heavy rain and fog(at morning and evening).
If you donate more than INR 1000 you will get their monthly news letter delivered to your email or postal address free for lifetime. There is facility to convert foreign currency to Indian as well as donation by all types of cards. They handed over the valuables including cell phones by 11 AM along with laundry deposit(adjusted amount depending on your consumption of facility). So now you can imagine how the campus was! Every one was eager to turn on the cell phone and call their relatives and friends, I was amazed to see the so quite and silent campus for 10 days become noisy place today.
I got a invite from facility head to share my experience with him where he gave some good tips and examples how I should continue the Vipassana from this point onwards.
I was interacting with various participants there right from monks traveling from Nepal to Irani people. Everyone was showing passion while talking/sharing the 10 days experience.
Today we came to know the camp will be over by 7AM tomorrow and no one can leave the campus before that. I purchased few books and CDs since I got the wallet back and made few calls!
Rest of the group meditation session timing was still in tact.
Today night we saw a documentary video(at 9:30PM) of "Golden Pagoda" the makings of golden pagoda at Mumbai.

22 JUN 
The first meditation session was from 4:30 AM to 6:00 AM then we had "Maitrayee Sadhana" for 10 mins then they played the video of Goyanka addressing everyone on last day of camp mentioning how one should follow the practice in day to day life. They served breakfast (surprise no traditional 10 day menu, it was "Vaada Paav") at 6:30 but for obvious reason I skipped it and marched to residency for packing bags for departure.
It was really great experience for me, never had such kind of camp in my life before and made commitment to do next one in next year!

"Sabaka Mangal Ho"
Be Happy! 

Putting bus schedule :

Few Images taken on 21 Jun 2014

San Diego Trip Planner

San Diego Trip Planner/San Diego Attractions/San Diego TO DOs

Attraction	Attraction Detail	Cost	Time Required
Sea World	First on the list are SeaWorld’s aquatic shows. A “must-see” is Shamu’s Adventure (Hint: If you want a big splash, sit in the first 14 rows). Other SeaWorld institutions include Dolphin Discovery, Pirates 4-D, and Pets Rule, where dogs, cats, and pigs get into the act. Meanwhile, at Shark Encounter, you view hundreds of sharks in a huge habitat. Then visit a sea creature we all love—the dolphin—at Rocky Point Preserve, where you can learn about them, watch them play, and maybe even feed one. Other SeaWorld crowd-pleasers include Penguin Encounter (yes, there’s snow in San Diego) and Wild Arctic	$60 USD per person for 1 day pass (check out craigslist or local news paper/costco for deals)	1 Day
San Diego Zoo	The first exhibit you’ll see at the San Diego Zoo is the much-photographed Flamingo Lagoon. Also near the entrance is the Children’s Zoo, which features 30 child-size exhibits, the Petting Paddock, and a baby animal nursery. These are the best stops for children, along with the Wegeforth Bowl (home of the popular Sea Lion Show) and the Hunte Amphitheater shows. Then there’s the Giant Panda Research Station, home to the San Diego Zoo’s most famous residents.	35 for 1 day pass includes all rides and sky train ride as well(check out craigslist or local news paper/costco for deals)	1 Day
Wild Animal Park	You know the city is far behind when you enter San Diego Zoo’s Wild Animal Park! Experience a unique adventure at the Wild Animal Park’s 2,100-acre preserve, where animals wander freely in surroundings much like their native homelands. A quiet railway, pathways, and shows enable you observe both animals and exotic plants	29 for 1 day pass includes all rides and sky train ride as well(check out craigslist or local news paper/costco for deals)	1 Day Current Hours (through April 26): 9 a.m.–7 p.m. April 27–May 22: 9 a.m.–5 p.m. May 23–25: 9 a.m.–7 p.m. May 26–June 19: 9 a.m.–5 p.m. June 20–September 7: 9 a.m.–8 p.m.
Balboa Park	the heart and soul of San Diego—is a verdant oasis situated minutes from downtown, the harbor, and Mission Valley. Imagine wide green lawns, tinkling fountains, Spanish architecture, lush gardens... Balboa Park’s 15 diverse museums span interests like aerospace, sports, fine art, folk art, history, and dinosaurs. Part with some cash or visit all day for free; Balboa Park’s offers a wide range of low or no-cost activities for the entire family. But be forewarned: You may just find yourself returning to Balboa Park’s 1,200 visitor-friendly acres again and again—just like a native San Diegan	Free	half Day (plan lunch here)
San Diego Natural History Museum	Near to Balboa Park	$13 USD	3/4 Hrs
San Diego Model Railroad Museum	Features: World’s Largest Indoor Model Railroad Display	$6 USD	1/2 Hrs
San Diego Air & Space Museum	Nice to visit here	$15 USD	1/2 Hrs
San Diego Harbor	The Embarcadero (Spanish for wharf) along Harbor Drive covers the area from the Star of India to Seaport Village. Consider starting along the scenic San Diego Harbor and strolling from Embarcadero Marina Park, which borders Seaport Village and the San Diego Convention Center, to the Maritime Museum's Star of India, the oldest active sailing ship in the world and the pride of San Diego Bay.	$18 USD	Spend evening and take boat ride to enjoy sunset!

Avg Motel/Stay cost in SD is 60-65 USD per day.
2 Hrs drive from LA.

San Francisco Trip Planner

SFO Trip Planner/SFO Attractions/SFO TO DOs

Attraction	Attraction Detail	Cost	Time Required
Golden Gate Bridge	An engineering masterpiece, this bridge, built in 1937, towers with sturdy grace over the Golden Gate. Stretching over 4,200 feet	Free	Pedestrian Crossing: Daily 5:30a-9:30p; 24 hours daily for motorized vehicles; Roundhouse Gift Center: Daily 9a-5p, Summer: Daily 8:30a-7:30p
Lombard Street	This picturesque stretch of Lombard Street has eight angles along a single block. They twist at very acute angles, making for very slow going if you are in a car, though, oddly enough, cars were the reason for designing the street this way back in 1922, the idea being that this design would make it easier for them to negotiate the steep 16-percent grade. The drive is usually bumper-to-bumper and in the summertime, there is almost always a line of cars waiting to take the drive down, so a stroll is a good option, especially when the hydrangeas along the sidewalk are in bloom.	Free	Open 24 hrs. 1 hr approx to roam around
Golden Gate Park	In the late 1800s, a Scotsman named John McLaren transformed more than 1000 acres (405 hectares) of sand dunes into a wondrous haven in the midst of busy city life. Stretching from Stanyan Street to the Pacific Ocean, the lush landscaping features ever-changing settings at every turn. There are trails for walking, jogging, biking, horseback riding, as well as a golf course, lawn bowling greens, soccer fields and a baseball diamond.	Free	2 Hrs
Grace Cathedral	This impressive neo-Gothic structure crowning Nob Hill was built on the site of the Crocker Mansion after the 1906 earthquake and fire. The interior features stained glass windows in celestial blues and vibrant reds and yellows. There are also frescoes depicting the history of San Francisco and scenes from the life of San Francisco's patron saint, St. Francis of Asissi. The gilded bas-reliefs that adorn the doors of the main entrance are cast from Ghiberti's original molds	Free (parking 11 USD if went before 11 am)	Hours: Monday - Friday, 7:00 am - 6:00 pm Saturday, 8:00 am - 6:00 pm Sunday, 8:00 am - 7:00 pm On cathedral holidays, 8:00 am - 4:00 pm
Japanese Tea Garden(inside attraction 3)	Located in Golden Gate Park , this garden is a marvel of the landscape architects art. This traditional Japanese garden covers five acres. Several paths take you by an authentic pagoda, a monumental Buddha, a miniature waterfall, and over an acutely arched bridge that no kid can resist. Overlooking the gardens Koi-filled pond is a Japanese-style tea house, which in spring is covered with a cascade of wisteria. The gift shop sells souvenirs with a Japanese flair.	Free	1 Hr
Yosemite National Park	various rides and hiking etc It's near to SFO not in SFO	Has entrance fee cheap deal is to get national park pass	1 Day min.
Aquarium of the Bay	Meet 20,000 amazing marine animals as you walk through 300 feet of crystal clear tunnels. Touch sharks and rays. It's like skin diving without getting wet. Open daily except Dec. 25. Summer hours 9am-8pm. Most other times M-Th 10am-6pm, F-Su until 7pm. Admission $15.95 adults; $8 seniors (age 65+) and children (ages 3-11); $39.95 family (2 adults, 2 children). Children under 3 free. Prices and hours subject to change.	$16	4 Hrs
PIER 39	There is something for everyone at Pier 39, one of San Francisco's premier Bay attractions: a festival marketplace with more than 110 stores, 13 Bay view restaurants and a variety of fun-filled attractions for all ages, including the world-renowned sea lions, street performers and live daily entertainment.	Free	unlimited :) Best time is evening till late night
Coit Tower	San Franciso's Coit Tower is one of the city's most recognizable landmarks. The 210-foot high, Art Deco tower sits majestically atop Telegraph Hill in the city's North Beach neighborhood and offers sweeping views of San Francisco Bay as well as Fisherman's Wharf, Alcatraz Island, and other area attractions.	Free	1 Hr (sometimes it became too crowded and waiting time at elevator takes 20mins)
Alcatraz Island	The Rock Film shooting happened here. The hours of operation vary with the season - departures are available about every half hour throughout the day beginning at 9:00am. Evening tours and combined Angel Island - Alcatraz Island tours are also available depending on the season. Alcatraz is open every day except Christmas and New Year's day. Alcatraz frequently sells out in advance, as much as a week or more in advance in summer and near holidays	Free but need to hire ferry boat ride to reach there	4 hrs min including ferry time
Ride in Cable car	Basically, there are three cable car routes in operation, and it helps to know their respective destinations. At Powell and Market streets, there is a cable car turntable which serves as the beginning stop for two lines, the Powell-Mason and Powell- Hyde lines. The Powell-Mason line begins at the Powell/ Market turntable, and the line runs from there up and over Nob Hill and down to Bay Street at Fisherman's Wharf. The Powell-Hyde line also begins at the Powell Market turntable and runs over Nob and Russian hills before ending at Aquatic Park near Ghiradelli Square. Both these lines end near Fisherman's Wharf, but at different areas, and the routes are significantly different. Paying close attention to the signs on the cable cars will help you distinguish where in Fisherman's Wharf you will find yourself.	$3 a day	As much as you can!
Mystery Spot	465 Mystery Spot Rd Santa Cruz, CA 95065 (831) 423-8897 For almost 60 years, this attraction has been puzzling its visitors with bizarre phenomena. Apparently, there are unusual deviations in gravity, mysterious inflections of light and altering perceptions of velocity and space. The staff takes you on a tour of the property, and you can witness all sorts of mysterious phenomena. It is a great place for the kids (and the adults who love them). This attraction is open every day of the year.	$10 USD Per person cash only	Summer: 9a-7p M-Su, Winter: 9a-5p M-Su

लाकूडतोडया.... all new revision....

प्रामाणिक (ला)कोड तोड्या

कलियुगातील गोष्ट आहे.

एका गावात दोन (ला)कोड तोडे म्हणजेच साहेबी भाषेत Software Engineers
राहत होते. पोटाची खळगी भरण्यासाठी दोघेही कोडिंग करायचे. त्यांतील एक
कोड तोड्या प्रामाणिक होता तर दुसरा लबाड होता. सकाळी उठायचे, न्याहरी
करून ऑफिस मधे जायचे, Source Tree वर चढून कोड तोडायचे (cut copy paste),
दुपारच्याला सब वे मधून बांधून आणलेले फुट लॉंग खायचे, अंमळ विश्रांती
घ्यायची, आणि मग उशिरापर्यंत राब राब राबून अंधार पडला की घरी परतायचे
असा त्यांचा दिनक्रम असे.

एके दिवशी काय झाले, प्रामाणिक कोड तोड्याचे कामात मन लागत नव्हते.
म्हणून आपल्या खुराड्या(cube) मधे बसून कोड तोडण्या ऐवजी तो ऑफिसच्या
आवारातल्या पोहण्याच्या तलावापाशी जाऊन बसला. तलावाकाठी बसून लॅपटॉप घेऊन
कोड तोडू लागला. बघता बघता त्याला जराशी डुलकी लागली आणि त्याचा लॅपटॉप
तलावात पडला. प्रामाणिक कोड तोड्याला खडबडून जाग आली आणि लॅपटॉप पाण्यात
पडलेला पाहून तो रडू लागला. त्याला रडताना पाहून एक जलदेवता पाण्यातून
बाहेर आली आणि तिने कोड तोड्याला विचारले,

"कोड तोड्या, तू का बरे रडत आहेस ?"

कोड तोड्याने रडत रडत तिला सांगितले

"माझा लॅपटॉप कोड तोडता तोडता पाण्यात पडला. माझ्याकडे दुसरा लॅपटॉप
नाही. माझी उद्या डेडलाईन आहे. ती पूर्ण झाली नाही तर माझे कसे होणार ?
घरी म्हातारे आई वडील आहेत. त्यांचे कसे होणार ?"

जलदेवता म्हणाली, "रडू नकोस. मी तुझा लॅपटॉप पाण्यातून बाहेर काढून देते."

इतके म्हणून जलदेवतेने पाण्यात बुडी मारली आणि ती एक लॅपटॉप घेऊन बाहेर
आली. कोड तोड्याने कन्फिगरेशन पाहिले. हा लॅपटॉप 4 GB RAM चा होता.
प्रामाणिक कोड तोड्या म्हणाला,

"हा लॅपटॉप माझा नव्हे. माझा लॅपटॉप तर 1 GB RAM चा होता."

जलदेवतेने पाण्यात पुन्हा बुडी मारली आणि ती अजून एक लॅपटॉप घेऊन बाहेर
आली. कोड तोड्याने कन्फिगरेशन पाहिले. हा लॅपटॉप 2 GB RAM चा होता.
प्रामाणिक कोड तोड्या म्हणाला,

"हा लॅपटॉप माझा नव्हे. माझा लॅपटॉप तर 1 GB RAM चा होता."

जलदेवतेने पाण्यात तिस-यांदा बुडी मारली आणि ती एक लॅपटॉप घेऊन बाहेर
आली. कोड तोड्याने कन्फिगरेशन पाहिले. हा लॅपटॉप 1 GB RAM चा होता.
प्रामाणिक कोड तोड्या म्हणाला,

"हाच माझा लॅपटॉप !!"

जलदेवता कोड तोड्याच्या प्रामाणिकपणावर खूश झाली आणि तिने ते तीनही
लॅपटॉप प्रामाणिक कोड तोड्याला बक्षीस देऊन टाकले.

दुस-या दिवशी प्रामाणिक कोड तोड्याच्या मित्राने त्याच्याकडे नवीन लॅपटॉप
पाहिला. त्याने विचारले, "मित्रा, या इकॉनॉमी मधे तुझ्याकडे नवीन लॅपटॉप
कुठून आला ?" प्रामाणिक कोड तोड्याने त्याला जलदेवतेबद्दल सांगितले. ते
ऐकून लबाड कोड तोड्याच्या मनात लोभ निर्माण झाला.

दुस-या दिवशी लबाड कोड तोड्या पोहण्याच्या तलावापाशी जाऊन बसला.
तलावाकाठी बसून लॅपटॉप घेऊन कोड तोडू लागला. थोड्या वेळाने त्याने आपला
लॅपटॉप मुद्दाम तलावात टाकला आणि मोठ्याने रडू लागला. त्याला रडताना
पाहून जलदेवता पाण्यातून बाहेर आली आणि तिने कोड तोड्याला विचारले,

"कोड तोड्या, तू का बरे रडत आहेस ?"

कोड तोड्याने रडत रडत तिला सांगितले,

"माझा लॅपटॉप कोड तोडता तोडता पाण्यात पडला. माझ्याकडे दुसरा लॅपटॉप
नाही. माझी उद्या डेडलाईन आहे. ती पूर्ण झाली नाही तर माझे कसे होणार ?
घरी म्हातारे आई वडील आणि बायका पोरे - नाही नाही - बायको आणि पोरे आहेत.
त्यांचे कसे होणार ?"

जलदेवता म्हणाली,

"रडू नकोस. मी तुझा लॅपटॉप पाण्यातून बाहेर काढून देते."

इतके म्हणून जलदेवतेने पाण्यात बुडी मारली. या खेपेस थोडे Optimization
करून ती तीन लॅपटॉप घेऊन बाहेर आली आणि कोड तोड्याला विचारले,

"यातला कोणता लॅपटॉप तुझा होता ?"

लबाड कोड तोड्याने कन्फिगरेशन्स पाहिली. तो म्हणाला,

"माझा लॅपटॉप 4 GB RAM चा होता."

जलदेवतेला लबाड कोड तोड्याचा खोटेपणा आवडला नाही आणि ती लबाड कोड
तोड्याला कोणताच लॅपटॉप न देता अदृश्य झाली.

कलियुगाचा महिमा :

प्रामाणिक कोड तोड्या तीन लॅपटॉप घेऊन आयुष्यभर कोडिंगच करत राहिला.

लबाड कोड तोड्याचा लॅपटॉप पाण्यात पडल्याने त्याला कोड लिहिता येईना. मग
कंपनीने त्याला मॅनेजर बनवून नवीन ब्लॅकबेरी घेऊन दिला :)

लाकूडतोडया.... all new revision....

लाकूडतोडयाचा मुलगा !

लाकूडतोड्याचा मुंबईतला मुलगा प्रथमच बायकोला घेउन गावी आला होता. ज्या विहीरीत कु-हाड पडल्यामुळे सासर्याचा भाग्योदय झाला ती विहीर बघायची तिला फार ईच्छा होती.
'अय्या किती खोल आहे 'असे म्हणत असतानाच तोल जाउन ती विहीरीत पडते. आता देवाचा धावा करण्याची पाळी लाकूडतोड्याच्या मुलाची असते ! देव तत्परतेने बिपाशा बसूला बाहेर का...ढतो आणि ही का तुझी बायको ? असे विचारतो.
लाकूडतोड्याचा मुलगी आधी हो मग नाही मग परत हो अशा अर्थाने माना हलवत राहतो व शेवटी निर्धाराने "हो" म्हणून सांगतो ! देव संतापून म्हणतो, कलीयुग म्हणतात ते हेच ! कोठे तुझा बाप आणि कोठे तू, या item girl ला आपली बायको म्हणून सांगतोस ! थांब तुला शापच देतो ! मुलगा धावत देवाचे पाय धरून आपले म्हणणे पूर्ण ऐकून तरी घ्या म्हणून विनवतो. "देवा, तुमची ही जुनीच खोड आहे, तुम्ही आधी बिपाशा, मग करीना आणि शेवटी माझी लग्नाची बायको बाहेर काढली असतीत, माझ्या प्रामाणिक पणाला भूलून तुम्ही या दोन फटाकड्यापण माझ्या गळ्यात बांधल्या असतात. कायद्याने याला बंदी आहेच वर या महागाईच्या काळात एक बायको सांभाळणे जड जाते तर तीन सांभाळताना माझे तीन-तेराच झाले असते.".
हा खुलासा देवाला पटतो आणि बिपाशा बरोबर तो अदृष्य होतो. बराच वेळॅ थांबोन देव आपल्या मूळ बायकोला पण वर आणत नाही असे बघून "देवाची लीला अगाध आहे" असे म्हणत तो एकटाच घरी परततो !

Marathi PJ's

IT Wife and स्वयंपाक - Too good must read !!! (ek forward)...

Memorial Day Trip 2 Vegas Videos...

Bellajio Fountain_May2010

Mirage volcano Las Vegas May 2010

एक forward ...सर्वात श्रीमंत ...

शाळेने पत्रक काढलं,'यंदाच्या वर्षापासून शाळेतल्या सर्वात गरीब मुलाला आर्थिक मदत द्यायची आहे,तेव्हा शिक्षकांनी प्रयत्नपूर्वक अचूक मुलगा निवडावा,ज्यायोगे ही मदत योग्य विद्यार्थ्याला/विद्यार्थिनीला मिळेल!

आता सर्वात गरीब मुलगा शोधणे म्हणजे,खरोखर पंचाईतच होती. ही छोटी मुलंसुद्धा इतकी नीटनेटकी राहतात की,अगदी एक विजार,एक सदरा असेल,तरी तो रोज धुऊन-वाळवून त्याची इस्त्री केल्यासारखी घडी करून मगच तो घालतात.गरीब मुलगा शोधायचा कसा?आणि प्रत्येकाला विचारायचं तरी कसं,तुमच्यात कोण गरीब;तेही सर्वात गरीब म्हणून?! मोठीच अडचण होती.तीन-चार दिवस नुसता अंदाज बांधण्यात गेले. वयाने मोठ्या माणसांमधे गरीब माणूस शोधणं सोप्पं आहे;पण लहान मुलांमधे अडचणीचं. शेवटी दोन-चार मुलांना हाताशी घेतलं,जी गाडीने शाळेत यायची आणि गाडीनेच घरी जायची.मधल्या सुट्टीत अचानक वर्गात आलो तर ती सफ़रचंद खातांना मला दिसायची. अशा मुलांना विचारलं,"मला एक मदत कराल का?आपल्या वर्गातला सर्वात गरीब .......?" क्षणाचाही विलंब न करता सर्वानी एकच नाव उच्चारले,"सर आपल्या वर्गातला तो मयूर आहे नं,तो सर्वात गरीब आहे."

मुलांनी एका झटक्यात प्रश्न सोडवला होता. "कशावरून म्हणता?" "सर.त्याचा सदरा दोन-तीन ठिकाणी तरी फ़ाटलाय.त्याने शिवलाय;पण फ़ाटलेला शर्ट घालतो. त्याची खाकी पॅंट तर नीट बघा,मागून दोन ठिगळं लावलेली आहेत.चपला त्याला नाहीतच.मधल्या सुट्टीत आम्ही डबा उघडतो.तो मात्र प्लॅस्टीकच्या पिशवीतून अर्धी भाकरी आणतो.सर,ती भाकरीही कालचीच असते.भाजी कुठली सर?गुळाचा खडा असतो. आम्ही सांगतो,तो सर्वात गरीब आहे.शाळेने त्याच मुलाला मदत द्यायला हवी." मुलं एखाद्या खळाळत्या प्रवाहासारखी पुढे बोलतच राहीली.पण मला ते ऐकू येणे शक्य नव्हते. मयूर एवढा गरीब असेल?की सर्वांनी एकमुखाने त्याच्या गरीबीचे दाखले द्यावेत?

कारण, मयूर वर्गातील सगळ्यात चपळ मुलगा होता. अक्षर स्वच्छ,मोकळं होतं.त्या अक्षरात त्याच्या नितळ मनाचे दर्शन मला घडे. एकदा तर त्याची वही मी माझ्या घरात पत्नीला दाखवली आणि म्हट्लं,"पाहिलंस!हे सातवीतल्या मुलाचे अक्षर.असं अक्षर असावं हे माझे स्वप्न होते.उत्तराल सुबक परीच्छेद,समास सोडून योग्य प्रस्तावना आणि अखेर करून लिहिलेली उत्तरे........." चे गठ्ठे आणायला मयूर सर्वात आधी धावत यॆई.माझ्याआधी ते गठ्ठे उचलून वर्गात नेण्याचा उत्साह मला थक्क करून टाकत असे. असा मयूर परिस्थितीने एवढा खचलेला असेल याची कल्पनासुद्धा मला येऊ नये,या गोष्टीचीच मला खंत वाटली. जी गोष्ट माझ्या इतर विद्यार्थ्यांना उमगते आणि मला त्याचा पत्ताही नसतो......अरेरे!...,मी खूप कमी पडतोय. मयूर,गेल्या सहलीला आला नव्हता.अवघी पंचवीस रूपये वर्गणी होती;पण त्याचं नाव यादीत नव्हतं.आपण त्याला साधं विचारलंसुद्धा नाही. असलेल्या मुलांच्या किलबिलाटात न आलेल्या मयूरची मला आठवणही झाली नव्हती.केवळ पंचवीस रूपये नसल्याने त्याचे National Park बघण्याचे राहून गेले.एका छान अनुभवाला मुकला होता तो. हा आनंद मी हिरावला होता.यादीत मयूरचे नाव नाही म्हणून मी त्याला जवळ का बोलावलं नाही? मयूर स्वत:हून सांगणं शक्यच नव्हतं आणि माझ्या व्यग्र दिनक्रमात मयूरसाठी जणू वेळच शिल्लक नव्हता!

शिक्षक म्हणून मी एक पायरी खाली आलो होतो.खरंच आहे,मुलांनी सुचवलेलं नाव.आर्थिक मदत,तीही भरघोस मदत मयूरला मिळायलाच हवी. आता शंकाच नव्हती.त्याची गरीबी बघायला त्याच्या घरी जायचेही काहीच कारण नव्हते. मुलांनी एकमुखाने सुचवलेले नाव आणि मयूरने सहलीला न येणं याची सांगड घालून मी मुख्याध्यापकांना नाव देउन टाकले.'मयूर जाधव,सातवी अ,अनुक्रमांक बेचाळीस' डोळ्यावरचा चष्मा हातात खेळवीत आदरणीय मुख्याध्यापक म्हणाले, "खात्री केलीये ना सर?कारण थोडीथोडकी रक्कम नाही.या विद्यार्थ्याची वर्षाची फ़ी,त्याचे शालेय शिक्षण साहित्य,गणवेश...इत्यादी सर्व या रकमेत सामावणार आहे." मुख्याध्यापकांना मोठया आत्मविश्वासाने मी म्हटलं, "सर,त्याची काळजीच करू नका.वर्गातला सर्वात गरीब आणि आदर्शही म्हणा हवं तर-मयूर जाधवच आहे !" एका योग्य विद्यार्थ्याची निवड केल्याचे समाधान घेऊन मी निघालो. मयूरला मिळणारी मदत,त्यामुळे त्याचे आर्थिकद्रूष्ट्या सुसह्य होणारे शैक्षणिक वर्ष याची कल्पनाचित्रे रंगवतांना दिवस कसा संपला ते कळालेच नाही. दुस~या दिवशी शाळेत लवकरच गेलो.देखण्या अक्षराच्या कदम सरांनी मोठ्या दिमाखाने फ़ळा सजवला होता.त्यावर 'गरीब असूनही आदर्श' असं म्हणून मयूरचं नाव होतं. शाळा भरली. मी अध्यापक खोलीत बसलेलो होतो.इतक्यात खोलीच्या दाराशी मयूर उभा दिसला. त्याच्या चेह~यावरचा भाव समजत नव्हता.राग आवरावा तसा करारी चेहरा...

"सर,रागवू नका;पण आधी त्या फ़ळ्यावरचे माझे नाव पुसुन टाका."
"अरे,काय बोलतोयस तुला समजतय का?"
"चुकतही असेन मी.वाट्टेल ती शिक्षा करा;पण ते नाव ...!!"
त्याच्या आवळलेल्या मुठी,घशातला आवंढा,डोळ्यातलं पाणी ......
मला कशाचाच काही अर्थ लागेना. मी ज्याचं अभिनंदन करायच्या तयारीत,तो असा.....? "सर,मला मदत कशासाठी?गरीब म्हणून?मी तर श्रीमंत आहे."
त्याची रफ़ू केलेली कालर माझ्या नजरेतून सुटत नव्हती.येतानाच त्याचे अनवाणी पाय पाहिले होते.
शाळेच्या चौदा वर्षाच्या माझ्या व्यावसायिक कालखंडात अशी पंचाईत प्रथमच आली होती.
"अरे पण....?"
"सर,विश्वास ठेवा.मी श्रीमंत आहे.कदाचित सर्वात श्रीमंत असेन...सर,मी गरीब आहे हे ठरवले कोणी? मी चुकतोय बोलतांना हे कळतंय मला;पण सर ते नाव तसंच राहिले तर मी आजारी पडेन आज."
अचानक तो जवळ आला आणि त्याने माझे पायच धरले. त्याला उठवत मी म्हणालो,"ठीक आहे.तुला नकोय ना ती मदत,नको घेऊस;पण तू श्रीमंत आहेस ते कसे काय?"
"सर,माझ्या अभ्यासाच्या वह्या बघा,कुठल्याही विषयाच्या....त्या पूर्ण आहेत.पुस्तकं मी Second Hand वापरतोय...खरयं! पण मजकूर तर तोच असतो ना ? मनात काय उतरवतो ते महत्वाचे नाही का?सर,माझे पाचवीपासूनचे मार्क बघा, नेहमी पहिल्या तीनात असतो. गेल्या वर्षी स्पोर्टसपासून निबंधापर्यंत सर्व बक्षिसे मलाच आहेत.
सर...सर,सांगा ना,मी गरीब कसा?"मयूर मलाच विचारत होता
आता मघाचचं दु:खाचं पाणी विरून त्यात भविष्याचं स्वप्न थरारत होतं.
"खरयं मयूर.पण तुला या पैशाने मदतच ......."
"सर,मदत कसली?माझी श्रम करण्याची वॄत्तीच नाहीशी होइल.शाळाच फ़ी देतीये म्हटल्यावर,मी वडीलांबरोबर रंगाच्या कामाला जाणं बंद करेन ! "
"म्हणजे?"
"वडील घरांना रंग द्यायचे काम करतात.Contractor बोलावतो तेव्हाच काम मिळते.तेव्हा ते मला त्यांच्याबरोबर नेतात.चार पैसे मला मिळतात,ते मी साठवतो.सर,संचयिका आहे ना शाळेची,त्यातलं माझं पासबुक बघा.पुढच्याही वर्षाची फ़ी देता येइल एवढी रक्कम आहे त्यात...मुलांनी तुम्हाला काहीतरीच सांगितलेले दिसते.....म्हणून तुम्ही मला निवडलेलं दिसतं.पण सर,मीच नाही तर आमचं घरच श्रीमंत आहे.घरातले सगले काम करतात.काम म्हणज कष्ट.रंगाचं काम नसतं तेव्हा बाबा स्टेशनवर हमालीही करतात.आई धुणं-भांडी करते.मोठी बहीण दुसरी-तिसरीच्या शिकवण्या घेते.सर,वेळ कसा जातो,दिवस कसा संपतो ते कळतच नाही....शाळेतल्या वाचनलयातली पुस्तकं मीच सर्वात जास्त वाचली आहेत.तुम्हीच सांगितल्याप्रमाणे लेखकांनाही पत्र पाठवतो मी.सर,माझ्या घरी याच तुम्ही,माझ्याकडे पु.ल.देशपांडे यांच्या स्वाक्षरीचं पत्र आहे. .
.......सर,आहे ना मी श्रीमंत?"
आता तर तो स्मितरेषांनी मोहरला होता.
सर,शेजारच्या काकांकडून मी उरलेल्या वेळात पेटीही शिकलो.रात्री देवळात होण्या~या भजनात मीच पेटीची साथ देतो.भजनीबुवा किती छान गातात!ऐकताना भान हरपून जातं."त्याच्या सावळ्या रंगातही निरोगीपणा चमकत होता.
अभावितपणे मी विचारलं,"व्यायामशाळेतही जातोस?" "सर,तेवढी फ़ुरसत कुठली?घरातच रोज चोवीस सूर्यनमस्कार आणि पन्नास बैठका काढतो." अंगावर एक थरार उमटला...कौतुकाचा.
"मयूर मित्रा,मला तुझा अभिमान वाटतो.तुझ्यासारखा श्रीमंत मुलगा माझ्या वर्गात आहे त्याचा.."
"म्हणूनच म्हणतो सर......!"
"हे नाव ज्या कारणासाठी आहे,त्यात तू नक्कीच बसणार नाहीस.आमची निवड चुकली;पण याचं रूपांतर वेगळ्या शिष्यवॄत्तीत होईल.शाळेतील सर्वात अष्टपैलू बुद्धिमान मुलगा म्हणून,हे पारितोषीक तरी........."
"सर,एवढ्यात नाही.त्याला वर्ष जाउ द्या.मी लिंकनचं,सावरकरांचं चरित्र वाचलं,हेलन केलरचं चरित्र वाचलं.सर,हे वाचलं की कळतं की ही माणसे केवढे कष्ट करून मोठी झाली.माझ्यासारख्या मुलांना प्रोत्साहन द्या,योग्य वयात ते परखड मार्गदर्शन करा;पण सर,नको त्या वयात असा पैसा पुरवत गेलात तर घडायचं राहूनच जाईल.जे काय करतोय ते पैशासाठी असे हॊऊन जाईल...सर.....प्लीज.....!"
वाचनानं,
स्पर्धांतल्या सहभागानं,
कलेच्या स्पर्शानं,
कष्टानं.......
त्याच्या वाणीला प्रगल्भतेची खोली होती,
संस्कारामुळे नम्रतेची झालर होती.
आता मला माझ्या समोरचा मयूर जाधव स्पष्ट दिसतही नव्हता.
त्याच्याबद्दलच्या कौतुकाचे अश्रू माझ्या डोळ्यात दाटले होते.
शाळेतला सर्वात श्रीमंत मुलगा माझ्यासमोर उभा होता.
परिस्थिती पचवून,परीश्रमाने स्वत:वर पैलू पाडणारा !
श्रीमंत ! सर्वात श्रीमंत

प्रवाह :: भाग - ६

प्रवाह भाग - ६

बऱ्याच दिवसात जुनी हिंदी गाणी ऐकली नव्हती म्हणून आज online radio tune केला आणि "जुस्त जू जिसकी थी उसको ..." या गाण्याचे शेवटचे कडवे चालू होते... "उम्र का लम्बा सफ़र तय किया तनहा हमने..." आह S हा क्या बात है! काय ती रचना आणि तितकाच तोडीचा आशाजींचा आवाज. अशा या माहोल मध्ये विचार करताना मनाला जाणवले कि या एकटे पणामुळे बराच वेळ मिळतो नाही माणसाला?

नाही तर तुम्ही पहाना कोणीही onsite ला आलेला bachelor एकतर laptop नाही तर फोन वर दिसतो. बर हे फोन आणि laptop आणि त्यावरचे fwd एमैल्स, movies etc याचा हळू हळू कंटाळा येऊ लागतो मग वेळ घालवण्यासाठी नवीन नवीन options पहिले जातात. ट्रिप Adviser साईट पिंजून काढली जाते आणि लॉंग आणि शोर्ट पल्ल्याच्या पिकनिक स्पॉटची यादी केली जाते आणि नॉर्मल वीकेंड आणि लॉंग वीकेंड अशी विभागणी करून हे बेत पूर्णत्वाला नेले जातात. हळू हळू करत सगळे स्पॉट पाहून होतात. काही तर परत परत पाहून होतात. मग परत ये रे माझ्या मागल्या!

यातूनच मग "कीप इन टच" ला निभावण्यासाठी socalism चालू होते. Linked IN , ओर्कुट, facebook एक न अनेक साईट हेच कमी कि काय म्हणून लोकल मीट अप groups जॉईन केले जातात. Linked इन मधील नंबर आणि facebook / ओर्कुट मधील मित्र मैत्रिणींची गर्दी पाहून मन खुश होते आणि या plante वर आपण किती connected आहोत असे वाटते. नव्याचे नऊ दिवस होतात. एका निवांत क्षणी स्व: ताशीच विचार करताना मन विचारते हे Virtual Frined चा नंबर काय देतो तुला? हेच विश्व किती वेगळे होते काही वर्षा पूर्वी... ज्या वेळेस आपण सर्व मित्र एखाद्या चहाच्या दुकानात वा टपरीवर एकत्र जमून गप्पा टप्पा मारत होतो नाही तर तिलक वरचा वडा पाव आणि कटिंग . खरेच तीच जागा तीच मजा या ई स्पेस वर आहे का ? एखादा कूल scrap / tweet तितकाच आनंद देतो का जितका तुम्ही अचानक टपरीवरच्या मित्राला टपली देऊन आपले अस्तित्व दाखवता तेंव्हा, कि ज्या वेळी आपल्या नवीन पी जे ला टाळी मिळाली होती तेंव्हा, वा आपल्या चारोळीला वाह S वा मिळाली होती तेंव्हा. म्हणूनच हि ई - स्पेस एका मृगजळा सारखी भासते जिथे तुम्हाला मित्रांना भेटण्याचा बेगडी आनंद मिळतो त्याची तुलना आपल्या कट्ट्याशी कधीच करता येणार नाही!

असो अशी सत्याची ओळख होता होताच मग आपले जुने छंद आठवायला लागतात. शाळेत असताना दिलेल्या तबल्याच्या / पेटीच्या / गाण्याच्या / चित्रकलेच्या परीक्षा आठवतात. या चिमण्यांनो परत फिरा रे सारखे परत एकदा हे सगळे चालू करायला हवे याची आर्त जाणीव होते आणि मग शोधाशोध चालू होते. जुन्या पुस्तकांची , साहित्याची, मराठी मंडळाची , साहित्य मंडळाची ई. ची. परत एकदा रियाझ, तालीम चालू होते.

एकदम तंद्री भंग झाली ते रेडिओ वरच्या बदललेल्या गाण्याने "मैं जिंदगी का साथ निभाता चला गया..."


मागील लिंक्स...


प्रस्तावना

भाग १

भाग २

भाग ३

भाग ४

भाग ५

असे का होते ....(एक कविता)

असे का होते ....
बोलायचे खूप असते पण शब्दच नसतात
बोलायचे खूप असते पण ऐकणारे कोणीच नसते

लाजून पाहणारे कोणी असते पण पाहणारा कोणीच नसतो
प्रेमाची साद देणारा आवाज असतो पण ऐकणारे कोणीच नसते

भावनेने आसुसलेले शब्द असतात पण कविता नाही होत
सुरेल संगीत मोहक आवाज असून महेफील रंगत नाही

झाडा वरच्या पानाला कळी बरोबर संसार नाही करता येत
पतंगाचे आणि मिणमिणत्या ज्योतीचे मिलन नाही होत

चंद्राच्या कलेला पण लागते पहावी आमावस्या
सागराच्या निळाइची खोली आणि हृदयातले प्रेम नाही येत मोजता

प्रवाह :: भाग ५...

भाग ५

अरेंज मॅरेज या प्रकरणातून तुम्ही गेला असाल तर मझा तुम्हाला सलाम! देवाने तो घडवलेला आयुष्यातला सर्वात अवघड पेपर आहे. या मताला लग्न झालेल्या आणि होऊ घातलेल्या कोणाचेच दुमत असणार नाही. पहिल्या एक दोन फार फार तर चार पाच बघण्याच्या कार्यक्रमात मुला / मुली ला एक इंट्रेस्ट वा हूरहुर असते पण मजा पहा हाच आकडा पुढे गेला तर चिडचिड आणि अधिकच झाला तर फ्रस्ट्रेशन आणि शिगेला गेला तर मग कॉंप्रमाइज़ ची लेव्हल पण वाढते किंवा वाढवावी लागते म्हणाना!

तर मंडळी हे सर्व करता करता की काय वा कॉंप्रमाइज़ लेवेल वाढल्यामुळे शेवटी काही स्थळे पसंत पडतात आणि इतके दिवस चिडचिड करणारा तो / ती विचारात पडतात. नेमकी लहानपणी वाचलेली प्रामाणिक लाकूड तोड्याची गोष्ट आता आठवते आणि त्याचे केलेले विडंबन पण. (जिथे कुर्‍हाडी च्या जागी लाकूड तोड्याची बायको असते!) आता ही चेष्टा आपल्याच अंगाशी आली असे वाटते आणि आपला लाकूड तोड्या झाला आहे असे भासते! त्या गोष्टीमधे लाकूड तोड्याच्या प्रामाणिक पणावर खुश होऊन देवाने त्याला तिन्ही कुर्‍हाडी दिल्या आणि गोष्टीचा शेवट गोड झाला पण हेच ईज़ी सल्यूशन या प्रॅक्टिकल सिचुयेशन मधे अप्लिकबल होत नाही ना!

मग सगळी आवडलेली प्रोफाइल्स परत पहिली जातात वेगवेगळ्या पॉइण्ट्स मधून विचार होतात.

तो:
नोकरी आहे पण गोरी नाही, गोरी आहे पण घरचे चांगले वाटत नाहीत, नोकरी आहे पण एकदमच फुटकळ, सॉफ्टवेर मधली आहे मग घरी किती वेळ देणार?
हे झाले वर पक्षाचे आता वधु पक्षा कडे पण काही परिस्थिती वेगळी नसते.

ती:
मुलगा ऑनसाइटला आहे / होता मग व्हेज असेलच कशावरून, अलीकडे स्मॉकिंग ड्रिंकिंग कॉमन होत आहे मग तो नाही ना करत असेल, पगार चांगला आहे पण जाड आहे, थोडे टक्कल आहे, हॅंडसम आहे पण नोकरी बेताचिच आहे.

अशी एक ना अनेक करणे इवॅल्यूयेट करून पहिली जातात. सेकेंड ओपीनियन घेतली जातात मित्रांकडून, मैत्रिणिंकडून, काका, मामा, ई. कडून. हि मंडळी आपापले मत देऊन मोकळे होतात आणि त्याच बरोबर हा निर्णय फार महत्वाचा आहे आणि तुझा तुलाच घ्यावा लागेल अशी नोट द्यायला पण विसरत नाहीत. अगदी सिगारेटच्या पाकिटावर वॉर्निंग मेसेज असतो तसाच! एथे मात्र या मुला / मुली ची अवस्था नेमकी आर्जुना सारखी होते आणि प्रत्येकाला पार्थ सारथी मिळतोच असे नाही.






मागील लिंक्स

प्रस्तावना

भाग १

भाग २

भाग ३

भाग ४

प्रवाह :: भाग ४...

भाग ४

तुम्ही देव मानता का? या प्रश्नाचे उत्तर विचार करुन देणारे लोक पहीले की माला ज़रा विचार करावासा वाटतो आणि कौतूक पण.

थोड़या दिवासापुर्वी मी पण त्याच पक्षात होतो. आजची पऱिस्थिति वेगळी आहे. आज अंगरकिचा योग साधुन तळ्यातल्या गणपतीस गेलो. अपेक्षे प्रमाणे दुपारची वेळ असुनही रांग मोठी होती. रांगेतूनच मूर्ति कड़े पाहात होतो पण ती मला सांगत होती, अरे भक्ति वाढत आहे आणि मागण्या पण! मी एकटा कूठवर पुरणार?

आशी केविलवाणि मुद्रा पाहुन मी क्षण भर विचार केला आपले मागने काय? मी तर केवळ मन हलके होण्यासाठि आलो होतो. मागच्या काही दिवसात मन सुन्न झाले होते ते हलके करण्यासाठी आलो होतो. मोठ्या रांगेत असतानाच मी स्वत: शीच विचार करू लागलो...

एक आहे अजुन एक , या मित्राने घेतला, शेजार्‍या कडे आहे, याने पण घेतला त्याने पण घेतला मग मी का नाही? असे करत आपण आपल्या अपेक्षा वाढवत असतो. मग त्या आपले स्टॅंडर्ड बनतात, लाइफ स्टाइल होतात. यातूनच स्वत:ला रेस चा घोडा बनवतो आणि एका मागून एक रेस जिंकण्यासाठी धावत राहतो. मग कुणी दोन बेडरूम फ्लॅटचे कर्ज फेडण्यासाठी तर कोणी मोठ्या फोर वीलरचे स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी. या सर्व प्रकारात स्वत: वरचा मानसिक तणाव वाढवून न पेलणार्‍या जबाबदार्‍या पार पडाव्यात म्हणून देव, नवस, बाबा आणि मन्दिरा समोरच्या मोठ्या रांगा. आज हाच प्रश्न देव मला विचारात होता ज्यावेळी तू तुझेच निर्णय घेऊन या रेसच्या रिंगणात उतरलास तेव्हा मला विचारलेस का? नाही तर स्व त:लाच तरी एकदा?


मागील लिंक्स
प्रस्तावना
भाग १
भाग २
भाग ३

आयपीएल, पुणे टीम आणि पुणेरी पाट्या ...एक FWD मेल

प्रवाह :: भाग ३

भाग ३
जर तुमच्या बाबतीत तुम्ही ठरविले आणिक तसेच झाले असे अगर घडत असेल तर समर्थ रामदास स्वामींनी उल्लेखलेला "जगी सर्व सुखी असा कोण आहे" तुम्हीच आहात याची खात्री बाळगा. रिकामे मन सैतानचे घर एतकेसे खरे नसले तरी रिकामे मन आणि वेळ विचारांची फॅक्टरी असते एतके तरी नक्कीच खरे. बर्याच गोष्टींचा विचार करण्याच्या नादात घर कसे आले काही समजलेच नाही. या वेळेस घरी आलो तेव्हा घर कशी निरालेच भासले. अगदी सर्वांना भेटवस्तू देतांना पण तितकासा उत्साह नाही वाटला अर्थातच मला माहीत नाही तेच बाकीच्यान्चे होते का?

तसे या वेळेचा कालावधी काही चांगला नव्हता, बर्याच दु:खद प्रसंगांना सामोरे गेले होते घरचे आणि मी नसल्याने मला त्यांच्या समोर आपरधीपणा सारखे वाटत होते. जेव्हा तुम्ही एखादा निर्णय घेता आणि नंतर काही काळानंतर त्यावर एकदा नजर टाकता त्या वेळेस तुमहला तुम्ही विचारात न घेतलेल्या अनेक मुद्द्यांचा उलगडा होतो आणि आपली चुक कळते जी दुरुस्तीची वेळ निघून गेलेली असते. इन शॉर्ट पोस्ट डेप्लाय्मेंट इश्यूस, आता कसे एकदम परिचयाचा शब्द वाटला ना? तसेच काहीसे माझे झाले होते.

या वेळेस नेहेमी सारख्या गप्पा रंगल्या नाहीत कारण विषयच काहीसे तसेच होते. त्याच आजी सीरीयस असल्याची बातमी समजली. मागच्या पोस्ट डेप्लाय्मेंट इश्यूस मधून थोडे तरी शिकलो होतो "जिवंत माणसांच्या भावनांची किंमत फार मोठी असते मेलेल्या माणसाच्या दु:खा पेक्षा."

दुसर्या दिवशीच्या पहाटेच्या गाडीने गावी निघालो. दुपारी पोचल्यावर थेट आइ. सी. यू. मध्ये गेलो. इतके दिवस पुस्तकातून वाचलेले आणि टी. व्ही. सीरियल्स मधे पाहिलेले एकी कडे आसु आणि दुसरी कडे हसू म्हणजे काय याची प्रतेक्श जाणिव झाली ती आजीला आइ. सी. यू. मधे अनेक सलाइनच्या नळ्यांनी वेढलेले पाहून आणि तरीही तिची हसत मुख मुद्रा मला पाहून व विचारपूस करण्याची जिद्द पाहून. मंदिराच्या रांगेत चार चार तास थांबून दर्शनात जे सुख मिळणार नाही ते मे आज अनुभुवत होतो. पण ते क्षणभंगुर होते याची मला जाणीव नव्हती. आत्ता प्रयन्त मोठ्यांच्या तोंडी एकलेला "घर घर" लागणे शब्द आज मला दिसत होते. इतक्या वेदना आणि दु:ख आयुष्यात प्रथमच मी पाहत होतो. त्याच वेळेस मला समजले गौतम बुद्ध जेव्हा राज प्रासाद सोडून बाहेर आले त्यावेळेस बाहेरच्या जगातले दु:ख पाहून इतके उद्विग्न का झाले आणि स्वताला कसे आणि का बदलले. तसेच हे पण जाणवले की आजवर आपण किती सुखात जगत आहोत आणि ज्या वेदना भोगल्या त्या किती शुलल्क होत्या.

ती रात्र पोर्णिमेची होती. डॉक्टरची तपासणीची चक्कर झाल्यावर समोरच्या गणपती मन्दिरा मधे गेलो. डोळे मिटून नमस्कार केला आणि प्रश्न पडला काय मागवे? अजुन वेदना अजुन दु:ख आणि सहानशिलतेची परीक्षा की बस त्या वेदना? शेवटी काहीच न मागता नुसतेच सुखी ठेव वेदना दूर कर अशी मागणी करून मी परतलो.

दुसर्या दिवशी पहाटेचे रेलवेचे रिज़र्वेशन होते. रात्र कशी गेली कळलेच नाही. सकाळी गाडी मधे बसल्यावर वाईट बातमी कळली. विचार केला येणार्या स्टेशन वर उतरून परत जावे आणि काही दिवस मुक्काम वाढवावा. पण मन सांगत होते "बी प्रॅक्टिकल"! तसाच प्रवास पुढे चालू ठेवला पण एक आनंद होता मेलेल्या माणसाचे दु:ख करण्या पेक्षा जिवंत माणसाच्या भेटिचा आनंद महत्वाचा असतो!


मागील लिंक्स
प्रस्तावना

भाग १

भाग २

भाग ३

भाग ४

भाग ५

महात्मा गांधीजींवर भाषण...

महात्मा गांधीजींवर भाषण
ईयत्ता चवतीचा वर्ग. मास्तर येक डोला दरवाज्याकड लावुन शिकवत होते.
ईंन्स्पेक्टर आले.
शिकवल्याप्रमान पोर ऊटली.
'येक सात नम~~~~स्ते'
'बसा बसा मुलांनो.' ईंन्स्पेक्टर म्हनला.
'मास्तर, तूमच्या वर्गातल्या सगळ्यात हुशार मूलाला ऊभ करा. मी त्याला गणीतातील काही प्रश्न विचारतो.'
'मिथन्या ऊट. ' मास्तर.
मी ऊबा रायलो. ४७ मार्क झेऊन सामाईत पयला आल्तो बोल.
'१७ गुणिले ८ कीती होतात ?' ईंन्स्पेक्टरन ईचारल.
'अं ...अं ...' माजी हातभर फाटली.
मना त १० परयंतच पाडे येत वते.
'येकशे चालीस ' मी ठोकल.
'एकशे चाळिस ? मास्तर हा तुमच्या वरगातला सगळ्यात हुशार मुलगा ना? हा चक्क एकशे चाळिस सांगतो.?' ईंन्स्पेक्टर आवाक झाल्ता.
'सर आवो हा मिथन्या हूशारच हाय. बाकीची सगली पोर दीडशेच्या वर सांगतान.'
ईंन्स्पेक्टर पयली चक्कर आली.
ईंन्स्पेक्टरच आ केलेल तोंड बंद नाय झाल तवर मास्तरनी ईचारल 'सर मूलांनी महात्मा गांधीजींवर भाषण तयार केलय. म्हणायला सांगू?'
'सांगा.' ईंन्स्पेक्टरन तोंड मिटल.
'चंद्रकांत ऊट. भाषण कर.' मास्तर न आदेश दिला.
चंद्या ऊटला न भाशनाला सुरवात केली.
'मत्मा गांधी च पुर्न नाव मोहनदास करमचंद गांधी.
२ आक्टोबर ला पोरबंदर हीत गांधीजीचा जन्म झाला.
गांधीजीचे बालपन खुपच गरीबीत गेले.
ल्हानपनी येकदा त्यांनी वडलांच्या खिच्यातून पैशे चोरले. तेसमजल्यावर वडलांनी त्यांना आवरा मारला आवरा मारला क आयूक्शान त्यांनी परत कंदीबी चोरी केली न्हाई.
आपले शालेतील शिक्शन पुर्न करुन ते विलायतेला गेले.तीते त्यानी वकीलीच शिक्शन झेतल. आनी ते भारतात परत आले.
भारतात त्यांनी वकीलीचा व्यवसाय चालू केला. पन तो काय चाल्ला नाय मग ते आफ्रिकेत गेले. तीते त्यांनी वकीलीचा व्यवसाय चालू केला. पन तो बी काय चाल्ला नाय मग ते भारतात परत आले.
काय करावे या विवंचनेत आस्ताना यकदा त्यांनी सत्याग्रह केला. तो चाल्ला.
मग त्यांनी यकापाटोपाट येक आशे भरपुर सत्याग्रह केले व थोड्याच दिवसात आक्क्या भारतात लोकप्रिय झाले.'
ईंन्स्पेक्टरला पुडच कायव आयकायला गेल नाय. तो आरवा झाल्ता.

आवडणऱ्या मैत्रिणीचं लग्न ...........

आवडणऱ्या मैत्रिणीचं लग्न ...........
वाटलं आता आयुष्यातलं सगळं काही सरलं

आवडणऱ्या मैत्रिणीचं लग्न जेव्हा ठरलं

म्हणाली, चांगल्या नवऱ्यासाठी नवस करायला गेलो होतो

चांगला नवराच हवा होता तर आम्ही काय मेलो होतो ?

टेंपररी नोकरीमुळे नाही विचारायचा धीर झाला

नेहमीप्रमाणे नंतर कळलं की आता फार उशीर झाला

आता प्रत्येक संध्याकाळी हिचं फक्त नवरा पुराण

दुसऱ्या पुरुषाची स्तुती एकून झालो आम्ही पुरते हैराण

मग शेवटी एके दिवशी आम्हाला त्याचं दर्शन झालं

विचार नुसता करत राहिलो की ह्याच्यात हिने काय पाहिलं

एक पर्मनंट नोकरी, लग्नासाठी पुरेशी असू शकते?

Security ची एकच भावना सगळ्यात मोठी ठरू शकते?

शेवटी accept केलं आम्ही, नशीबाची आहे चालच तिरकी

प्रेमासारख्या नाजुक बाबतीत ही दैवाने आमची घेतली फिरकी

लग्नानंतर दोन वर्षांनी मग रस्त्यात नवऱ्याबरोबर ती भेटली

हसायलाही पैसे पडतात ह्याची आम्हाला खात्रीच पटली

प्रेमाचं आम्ही विसरून गेलो पण मैत्रीही आता शाबूत नसते

कारण आपल्या काही क्षणांची मैत्रीण,

ही अनंतकाळची तिच्या नवऱ्याची पत्नी असत